<< One of the things that’s most exciting to me about intentional communities, in terms of its application to the wider culture, is we are learning something about [how to disagree about things that matter and have that be a good experience].

I think the hunger for alternate ways to make political decisions, to make them even just on the family level, never mind the village level or the neighbourhood level. You can ratchet all the way up to the international level.

But first, if we’re going to object to making war on the international level, we have to learn how to not make war at home and with each other. That means how do we live on a day-to-day level a cooperative life when we disagree? Nobody needs help when everybody thinks the same way. It doesn’t even make any difference how you make decisions. That’s not the hard part. It’s when we’re facing non-trivial differences and doing that moment differently and actually feel more connected afterwards…

Once we learn better and better how to do that, then I think we’ll have something irresistible to change the world with. >>

Laird Schaub, community coach, living in Sandhill Farm, US (in: interview by David Sheen,2010)

 *****

<< More than thirty years after the first cohousing community was built in Denmark, less than 1 percent of the Danish population lives in cohousing (although, according to a recent national housing study, 40 percent of the population says that it would like to).

However, the full spectrum of the housing market has seen its influences. Almost no Danish multi-family housing project is designed today without at least the involvement of a focus group. This process nudges a project toward a more livable outcome, every time. […] While they might not be cohousing, cohousing is the development model.

Similarly, residents elsewhere […] have a say in their existing neighborhood. For example, on streets with single-family houses, the residents might vote to create a car-free zone. […] This one, seemingly small, choice facilitates community and fosters neighborly relationships in a dramatic way. Residents walk past play areas, sandboxes, picnic tables, and front porches and say hello to their neighbors on the way home. And as people get to know each other, the neighborhood is transformed into a community.

It is not difficult to imagine that the legacy of cohousing in America will be much more than cohousing itself, as is already true in Denmark. >>

Charles Durrett, cohousing architect, US (in: ‘Creating Cohousing’, 2015)

 *****

<< De Muze, een woon- & zorgcentrum voor bejaarden, articuleert zich door een achtvorm met inwendig twee patio’s, dewelke openheid, laagdrempeligheid, licht, lucht en ruimte creëren. […]

De woonkwaliteit wordt niet bepaald door louter de inrichting van de kamers, maar door de toegevoegde waarde in gemeenschappelijke delen. Kamers worden georganiseerd in clusters waarbij elke cluster een eigen keuken, eet- en zithoek heeft. De refter aan de straatkant wordt ingezet als mini gemeenschapshuis dat uitnodigt tot interactie met de omgeving. De mogelijkheid bestaat om hier later aansluitend een kinderdagverblijf te organiseren, hetgeen de band van de bejaarden met de buurt versterkt. De tuin rondom het gebouw vormt een zachte sokkel voor het zorgcentrum en ontplooit zich volgens de principes van een cohousing-project. […]

Zo is er naast een aangelegde tuin die zich als park laat beleven ook een moestuin en boomgaard aanwezig. Deze verschillende tuintypologieën vormen zo het decor waartegen het sociale leven, met de bewoners van het centrum en buurtbewoners […] zich kan afspelen. >>

David Driesen & Tom Verschueren, dmvA-Architecten, Mechelen, B (in: ‘WZC, De Muze’, website ‘de Architect’, nl, 2017)

 *****

<< We hope to attract commercial developers to the conference so they can embrace our model! Given that financing and planning [for cohousing] in many cities often requires the involvement of commercial developers – as well as the challenges of self-developing communities – it behooves us to partner.

Cohousing isn’t a legal term we can enforce. Occasionally you will see the term cohousing included in a commercial development that only offers common amenities, with no shared governance or intentional community. Rather than sinking effort into countering those developments, we put our energy into educating the public about what cohousing can offer in creating a culture of caring and sharing, and building resilient, sustainable communities.

Coho/US launched a “more than cohousing” initiative this past year support the creation of cohousing or cohousing-like models with an additional social-economic mission, as well as cohousing-like models that encourage human interaction, but may not have cohousing type self governance and/or design participation. >>

Alice Alexander, Executive Director of the Cohousing Association of the US and co-founder of the Durham Central Park Cohousing Community An Interview With Alice Alexander About The National Cohousing Conference, blog of the US Cohousing Association, 2017)

 *****

<< Many of the experiments in cohousing are extremely valuable to a society so distracted by materialism and so shell-shocked by the frantic American lifestyle. What kind of experiments am I talking about? Consensus decision-making; participatory design; alternative sources of energy; alternative sources of information; shared resources and designs that reduce each person’s ecological footprint; aging gracefully and vigorously; neighborhood activism in surrounding towns and communities; and collaborative management of neighborhood resources, to name just a few. In general, residents of cohousing are living actively rather than passively. >>

David Wann, writer, editor, filmmaker, lives in Harmony Village Cohousing, US (in: ‘Reinventing Community – Stories from the Walkways of Cohousing’, 2005)

 *****

<< L’intérêt de l’association [Eco-Quartier Strasbourg] pour les copropriétés est arrivé en même temps que le développement des projets d’habitat participatif à Strasbourg. En effet, je me suis rapidement rendu compte que l’habitat participatif dans sa forme actuelle était réservé à une petite part de la société, que de nombreuses personnes n’y songeraient jamais, pour plein de raisons. Les gens qui découvraient l’habitat participatif étaient séduits par le concept, mais ne pouvaient pas forcément rejoindre de tels projets. C’était aussi une volonté des volontaires d’Eco-Quartier Strasbourg de toucher d’autres publics et de sortir de la zone de confort en suitant un entre-soi qui est souvent reproché, parfois à raison, aux groupes d’habitat participatif. L’idée d’étudier les copropriétés a alors émergé. >>

Bruno Parasote, habitant d’Eco-logis, habitat participatif à Strasbourg, F (dans : ‘Guide pratique pour une gestion durable et participative des copropriétés’, édité par Eco-Quartier Strasbourg 2017)

<< Wir haben als Menschen Jahrtausende in Gruppen gelebt. Wenn sie sich heute vor allem in den Städten umschauen, leben da mehr als 40 Prozent Singles. Größere berufliche Mobilität, fehlende Familienstrukturen, demografischer Wandel: Wir müssen das Miteinander wieder lernen. >>

Michael LaFond, Architekt, Stadtplaner, unermüdlicher Aktivist und Gründer des Instituts für Kreative Nachhaltigkeit id22, Berlin, D (in: ‘Gute Gründe für die Wohngemeinschaft – Zusammen geht mehr’, Berliner Mieterverein, D, 2015)

*****

<< I learned that it’s not the big things I love — the beautiful rooms, lots of community spaces, the classy furniture and design — but the casualness of easy encounters. Want a cup of coffee? Want to go for walk? How’s so and so doing? Can I borrow your vacuum cleaner? These are priceless, and among folks who want to live together, that much more special.

The dinners are fun, though a lot of work if you’re cooking. But again, it’s the grocery shopping you may do with a new friend, the folks who help with the cooking and set-up, and those who stay to clean up that enrich the experience. At dinner, sitting with people you haven’t talked with very much gives new opportunities for building relationships.

Shared work provides another way to get to know folks in a casual manner — cleaning the exercise room, committee meetings in comfortable settings, planning an event, and more. >>

Annie L., resident of PDX Commons Cohousing, 55+ community (in: ‘Four Months In – What Have I Learned?’, pdx commons website, 2018)

*****

<< De moderne mens is zijn gevoel voor sociale interactie kwijt en wil het [via sociale media] terughalen. […] Ikzelf…
zit niet meer op Facebook. Ik heb een account nochtans, […] maar zelf ben ik er niet meer op te vinden. Ik bleef missen wat ik zocht.

Keer op keer wordt wetenschappelijk bewezen dat sociale contacten en interactie mensen gelukkiger maken. Als iemand die door spijtige omstandigheden zijn persoonlijke cirkel van intimi dramatisch heeft zien slinken, en daar de gevolgen heeft van gedragen, kan ik er over meepraten.

Daarom wil ik cohousen. Ik mis mijn sociale cirkel, mijn clan, mijn gelegenheid om te leren van die andere op een persoonlijk niveau. Ik wil dit persoonlijk ervaren en niet via één of ander substituut. Ik besef dat ik zal moeten leren wat het betekent verantwoordelijk te zijn voor mijn eigen grenzen en behoeftes. >>

Bart,mede- initiatiefnemer en bewoner van cohousing Waasland (in: ‘Waarom ik wil cohousen’, op de bouwblog van Cohousing Waasland, 2016)

*****

No Man is an Island

No man is an island entire of itself;

every man is a piece of the continent, a part of the main;

if a clod be washed away by the sea, Europe is the less,

as well as if a promontory were,

as well as any manner of thy friends or of thine own were;

any man’s death diminishes me,

because I am involved in mankind.

And therefore never send to know for whom the bell tolls;

it tolls for thee.

John Donne (in: MEDITATION XVII, Devotions upon Emergent Occasions, 1624)

 

( Nederlandse vertaling: )

Geen mens is een eiland, in zichzelf besloten;
elk mens is een stukje continent, deel van het vasteland.
Als een kluit aarde wegspoelt in zee, krimpt Europa,
of als een klip wegspoelt,
of het huis van je naaste of dat van jou.
Elk sterfgeval neemt iets van mij weg,

omdat ik deel uitmaak van de mensheid;
vraag daarom nooit voor wie de doodsklok luidt;

zij luidt voor jou.

*****

<< Misschien moeten we op de eerste plaats het beste dat de Afrikaanse onderlinge verbondenheid heeft voortgebracht volgen. Aanvaarden dat we allemaal onderling verbonden zijn […].

De tweede stap is nog verder te gaan dan Zuid-Afrikanen al zijn gegaan, namelijk door te delen. Niet uit liefdadigheid, maar door werkelijk te delen wat je maar hebt […]. Om dit te laten gebeuren zouden alle grenzen in de wereld open moeten op één voorwaarde: een volle aanvaarding van onderlinge verbondenheid […]. Alles binnen deze grenzen van onderlinge verbondenheid moet worden gedeeld. […]

Dit is natuurlijk een moeilijke stap om te zetten. […] Maar de gerafelde en uit de grond getrokken wortels van het Ubuntu-bewustzijn krullen om en vormen een vuist in het gevecht tegen een gewelddadige, hebzuchtige en onverschillige wereld. >>

Lynn  Berger, journaliste, cultuurwetenschapper (‘Deze Afrikaanse filosofie inspireert tot een nieuwe soort verbondenheid’, artikel voor De Correspondent, 2017)

*****

<< Die meest persoonlijke sfeer […] noem ik de sfeer van de oikos […] Grieks voor ‘thuis’ […] In de oikos leven en werken mensen in gemeenschap; verdelen ze taken en delen het voedsel en al het andere waardevolle dat de oikos produceert en verwerft. De oikos is een gemeenschappelijke goed voor hen die er deel van uitmaken. Iedereen draagt het zijne of hare bij en die bijdragen bepalen hoe sterk, vitaal en waardevol een oikos is. Oikos is binnen; staat voor ‘wij’. Oikos is het eerste antwoord op de vraag waar je bijhoort. […]

Een oikos heeft vele vormen. In veel Afrikaanse en Aziatische landen is de oikos een uitgebreide gemeenschap van families. Het kan een stam zijn, een clan of een religieuze gemeenschap. […]

De oikos is de plek waar we ons geborgen voelen, een plek waar we leren wat zorgzaamheid, betrokkenheid en misschien wel wat liefde is. […]

Leden van de oikos rekenen niet af, ze ruilen niet op basis van quidproquo, zoals in de markt, en houden elkaar niet aan een contract […]. Nee, ze delen een gemeenschappelijk belang en dragen ieder op een eigen manier daaraan bij. >>

Arjo Klamer, professor culturele economie, Erasmus Universiteit Rotterdam, NL (uit: ‘In Hemelsnaam! Over de economie van overvloed en onbehagen’, 2005)

<< de aarde [was] niet gemaakt met de bedoeling dat u er de heren van zoudt zijn en wij uw slaven, dienaars en bedelaars. […]

Ze is gemaakt voor het gemeenschappelijke onderhoud van ons allen, zonder onderscheid des persoons. […]

Het kopen en verkopen van het land en zijn vruchten, zoals u doet, is een vloek, die enkel mogelijk is gemaakt door oorlog. Want de macht om land te omheinen en in eigendom te bezitten is met het zwaard in de schepping gebracht door uw voorvaders. […]

De aarde, haar vruchten, haar aren, en haar vee zijn gemaakt als gemeenschappelijk pakhuis voor het levensonderhoud van de gehele mensheid, zonder onderscheid des persoons. >>

Gerrard Winstanley, voortrekker uit de Diggers beweging (uit: ‘Verklaring van het arme en onderdrukte volk van Engeland aan al hen die zichzelf landheren noemen’, 1649) (geciteerd door Geert De Pauw, Community Land Trust, Brussel, in het Tijdschrift Oikos, 2015)

*****

<< Quand tu veux construire un bateau,

ne commence pas par rassembler du bois, couper des planches et distribuer du travail, mais réveille au sein des hommes le désir de la mer grande et large. >>

Antoine de Saint-Exupéry, Auteur, F

*****

<< Ook op een meer praktisch niveau – dat van het concrete handelen – manifesteert het utopische verlangen zich opnieuw. Steeds meer mensen experimenteren met nieuwe manieren van samenleven, van produceren en van consumeren.

Denk hierbij aan praktijken als ‘cohousing’, stadstuinieren, (energie)coöperaties of autodelen: ze drukken de hoop op een andere samenleving uit.

Uiteraard zullen deze en andere kleine, lokale initiatieven de wereld als zodanig niet veranderen. Maar dat is nog geen reden om er schamper over te doen.

Want de hoop en het verlangen die eraan ten grondslag liggen maken het wel mogelijk de wereld te veranderen. En gezien de vele grenzen waar we vandaag op botsen is dat geen loos verlangen meer, maar zonder meer een bittere noodzaak. >>

Thomas Decreus, historicus, doctor in de filosofie, docent en journalist, B (‘De hedendaagse utopie’, in: ‘Andersland, In de voetsporen van Thomas More’, red. Erik De Bom & Toon Van Houdt)

*****

<< We must be very careful about whether we are trying to create a neighborhood that brings community into American life or a utopian community with socialist or other ideals.

Although it is laudable to attempt to deal with affordability issues, racism, sexism, homophobia and other social problems, we should think twice if we are leaving the main stream so much that we isolate ourselves from the larger society. >>

Pablo Halpern, cohousing resident, US (in: cohousing-L mailing list, 1993)

*****

<< De tijdgeest is veranderd. Ik wil er geen misverstand over laten bestaan dat de grote utopie van een totaal andere samenleving voor mij nog steeds uit den boze is.

Maar zonder kleinere utopische experimenten en ideeën dreigt de kapitalistische utopie ons te verlammen. Dat ik voor deze mini-utopieën nu juist inspiratie vind bij Thomas More, is voor mij een van de grootste verrassingen van mijn hernieuwde zoektocht door Utopia. >>

Hans Achterhuis, filosoof, theoloog, auteur, NL (in: ‘Koning van Utopia – nieuw licht op het utopisch denken’, 2016)

*****

<< La société adulte a organisé elle-même, et bien avant les enfants, ses propres contre-espaces, ses utopies situées, ces lieux réels hors de tous les lieux.

Par exemple, il y a les jardins, les cimetières, il y a les asiles, il y a les maisons closes, il y a les prisons, il y a les villages du Club Méditerranée, et bien d’autres.

Eh bien ! je rêve d’une science – je dis bien une science – qui aurait pour objet ces espaces différents, ces autres lieux, ces contestations mythiques et réelles de l’espace où nous vivons.

Cette science étudierait non pas les utopies, puisqu’il faut réserver ce nom à ce qui n’a vraiment aucun lieu, mais les hétérotopies, les espaces absolument autres >>

Michel Foucault, philosophe, auteur, F (extrait de: ‘Les Hétérotopies’, 1966)

<< L’être humain n’est pas fait pour vivre seul : dès la naissance c’est par la relation à autrui que le langage et la pensée se structurent.

Il n’est pas nécessaire de rappeler que le manque de relations, d’échanges, d’attentions, provoquent l’étiolement et la dépression, comme on peut le constater chez les personnes âgées trop isolées ou les enfants abandonnés à eux-mêmes.

Pourtant, lorsque nous parlons de cohabitat, il nous arrive souvent de nous entendre dire «comme ce doit être difficile de vivre avec d’autres…»

En réalité, cela n’est pas plus difficile que de vivre en couple ou en famille !

Et même, paradoxalement, la présence d’un groupe en «voisinage bienveillant» empêche l’enfermement en vase clos, lequel est souvent un facteur d’aggravation des conflits et des tensions. >>

Marthe Marandola & Geneviève Lefebvre, Médiation et formation, vivent en ‘cohabitat participatif’ (uit:  ‘Cohabiter pour vivre mieux’, France, 2009)

*****

<< To me, cohousing communities seem like a modern-day version of the covered wagons circled up. To get to our cars, the common house or the trash dump, we walk past each other’s porches and in full view of the rest of the community.

For the most part this is good, because bumping into one another and chatting is what makes community living fun.

But there was a day when, say, my 3-year-old was screaming and writhing maniacally, that I would rather have not had to pass by almost two dozen occupied residences on my way home.

And another day when in the throes of hard labor and practically breaking windows with my screams that I would rather have not been wheeled to the ambulance past all of my neighbor’s houses.>>

Elaine Marshall Fawcett, Cohousing bewoonster, US (In: It takes a village to raise a mother)

*****

<< Door de geschiedenis heen en tot nog niet zo lang geleden […] was de clanstructuur – van 50 à 60 personen – hét typische samenlevingsmodel. Jong en oud leefden daar samen.

Mensen ter plekke geboren zien worden en mensen ter plekke zien aftakelen en sterven was als het ware dagelijkse kost voor jong en oud. In het oog is in het hart, en zo ontstond automatisch een doorleefde realiteit en een solidariteit die vandaag volledig is weggevallen.

Pas op: het laatste wat ik hiermee wil oproepen is heimwee naar deze vervlogen tijden. Hoeveel onvrijheid en machtsmisbruik en versmachtende terreur kon in die besloten clanstructuur niet verscholen zitten.

Persoonlijke vrijheid is een cruciale waarde, die we ons niet meer mogen laten afpakken. […]

Maar verbondenheid is evenzeer een cruciale nood. >>

Eddy Van Tilt (uit: ‘Actief maar solitair ouder worden?’, in: Oikonde Themanr. ‘Zelfs senioren worden ooit oud’, 2012)

*****

<< […] my innocence went flying out of the window when I was thrown into the heart of the West (Michigan) in the middle of winter. No more community, rituals and safety. Life suddenly became a journey of transformation and self discovery for this Village woman. A wave of grief and deadened energies took over my life. […]

It was only then that I found the missing ingredients in my life: community and rituals — the life giving force of every human being. […]

My experience being away from my community has taught me that the close relationship I experienced with community was essential for the growth of human Spirit and necessary for peace within the community.

That at the core of my longing to belong was

a desire to connect with something bigger — something sacred — which the psyche of the human being need to keep its life balanced. >>

Sobonfu Somé, Spirituele denker, geboren in Burkina Faso, verhuisd naar de VS (uit: ‘The Dagara. My Community and Rituals‘)

*****

<< When we separate ourselves from nature as we have done with technology, when we replace interdependency with “security” and trust with control, we separate ourselves as well from part of ourselves.

Nature, internal and external, is not a gratuitous though practically necessary other, but an inseparable part of ourselves. To attempt its separation creates a wound no less severe than to rip off an arm or a leg. Indeed, more severe. Under the delusion of the discrete and separate self, we see our relationships as extrinsic to who we are on the deepest level; we see relationships as associations of discrete individuals.

But in fact, our relationships—with other people and all life—define who we are, and by impoverishing these relationships we diminish ourselves. We are our relationships. >>

Charles Eisenstein, degrowth activist, auteur (in ‘The ascent of Humanity’, 2007)

*****

<< Betrokkenheid en engagement bleken heel belangrijke draagfactoren te zijn in ons gemeenschapshuis. Vanaf het moment dat iemand zich minder betrokken voelde, deed hij/zij haar/zijn taken minder goed en kreeg hij/zij minder krediet van de anderen.

De betrokkenheid kwam tot stand door samen te eten, weg te gaan,… maar ook door de simpele vraag: ‘ Hoe was jouw dag vandaag?’ >>

Bewoner van een gemeenschapshuis (in: enquête bij ‘Samenhuizen in Belgie – Waar staan we, waar gaan we?’, onderzoek met steun van Luchtkasteelfonds – Koning Boudewijnstichting, Luk Jonckheere, Roland Kums, Hilde Maelstaf, Trui Maes, 2010)

<< De vraag of Collaborative Housing een positief effect heeft op de buurt beantwoorden de meeste betrokkenen, van gemeentefunctionaris tot verhuurder, ontwikkelaar, welzijnswerkers en veel van de bewoners zelf met ‘ja’. Maar dan komen de ‘mitsen’. Er is geen garantie dat het ook zo uitpakt en zeker niet vanzelf. Veel –misschien wel bijna alles!- hangt af van de bereidheid, de investering en de energie van de bewonersgroep zelf. Als dat er allemaal is, als het goed gaat, draagt de groep bij aan het gemeenschapsgevoel en de gevoelens van saamhorigheid en veiligheid in een buurt. >>

Redactie Gewoon Anders (in: ‘Wat kan Collaborative housing betekenen voor de buurt?’, Gewoon Anders, tijdschrift van de Landelijke Vereniging Centraal Wonen – LVCW, 2014)

*****

<< Two Acre Wood has been in the neighborhood for over six years. During this time three neighbors created openings in the fence to connect them to the community. Their children play there often, and they have joined the dinner club. A neighborhood supporter died, and his family asked if they could have the after funeral gathering in the common house. […]

Many children in the neighborhood have gone through the haunted house the Two Acre Wood community has created for Halloween. In addition, quite a few neighbors have joined the community for various events.  […]

Recently, a single mother, the owner of one of the homes, was honored by the Chamber of Commerce for her work on recycling. Other members of Two Acre Wood community have also been participating in the City’s affairs. >>

Michael Black, community planner, architect, Santa Rosa, US (in: letter of recommendation’, 2007)

*****

<< Het doorbreken van het isolement was belangrijk, niet alleen voor huishoudens, maar ook voor groepen, of clusters en voor het hele project. We wilden geen zelfvoldaan en besloten ‘hofje’ worden. Het was belangrijk dat het project als geheel contact zou maken met buurtgenoten Dit is moeilijk gebleken. Het valt tegen om, actief, buurtgenoten uit te nodigen in de algemene ruimte van het project. Er loopt weliswaar een looproute door het project, die een deel van de buurt met het winkelcentrum verbindt, en daardoor lopen buurtgenoten langs onze moestuinen, het centrale plein en langs de projectvoorzieningen, maar van werkelijk contact met mensen van ‘buiten’ is nauwelijks sprake. Alleen als bewoners vrienden of familieleden meenemen, of als oud-bewoners nog eens langskomen. >>

Flip Krabbendam, architect (uit: ‘Van Voorhoede tot veelbelovend overblijfsel’, Gewoon Anders, tijdschrift van de Landelijke Vereniging Centraal Wonen – LVCW, 2015)

*****

<< L’habitat coopératif, en créant des espaces liants, c’est-a-dire des espaces d’échanges multi-échelles, intégrant tantôt le groupe d’habitat, tantôt les habitants du quartier ou du village, tantôt le “grand public”, permet une nouvelle appropriation de l’espace.

Le groupe va pouvoir gérer l’espace collectif selon ses envies d’ouverture vers l’autre a l’intérieur et a l’extérieur du seul cercle de l’habitat, et ainsi créer des espaces d’échanges aux richesses décuplées, qui vont même pouvoir impacter sur l’aménagement collectif du territoire et de la cite via notamment l’urbanisme et le paysagisme rural participatif.

En favorisant ainsi une appropriation collective réelle des espaces […] l’habitat coopératif se positionne alors comme un enjeu fort dans le processus de faire société, contre une tendance a l’individualisation particulièrement néfaste. >>

David Moya & Claudia Flatten (in: ‘Le mouvement de l’habitat coopératif en France : Diversité, innovation, difficultés et perspectives’, Association OïSA & RELIER, 2012)

*****

<< Er werd ook altijd gezocht naar een verbinding met de buurt. In de peuterspeelzaal – opgezet door vaders – kwamen kinderen van buiten het project. Nog steeds is het mogelijk om mensen uit Wageningen te betrekken, bij het koor bijvoorbeeld, of bij de eetkringen Waar men nog niet zo goed over heeft nagedacht is hoe er met mensen op de wachtlijst moet worden omgegaan. Er zou iets structureels moeten worden bedacht om die mensen (en de kinderen) meer bij het project te betrekken. >>

Beatrice Kesler, docent hogeschool, bewoonster Centraal Wonen Wageningen, (in: Interview in het tijdschrift van de Landelijke Vereniging Centraal Wonen – LVCW, 2005)

*****

<< De nombreux territoires ruraux sont en perte de vitalité. L’offre de logements disponibles ne correspond pas aux besoins des familles et des jeunes qui souhaitent habiter mais aussi travailler en milieu rural. […]

L’habitat participatif peut jouer un rôle dans le développement de ces territoires dans la mesure où ces projets favorisent l’arrivée d’une nouvelle population avec son dynamisme propre. […] ces projets créent un lien entre leur implantation et ce qu’ils favorisent : la création d’activités, le maintien ou le retour des services publics (écoles, santé, transports, …), un élargissement de la vie sociale.

Ces habitants, par leur militance, dans un état d’esprit ouvert, sont porteurs d’initiatives innovantes et contribuent à redonner une nouvelle image au territoire rural sur lequel ils s’implantent. >>

Coordination Nationale des Associations de l’Habitat Participatif (Le Livre Blanc de l’Habitat Participatif, coordination et rédaction par Anne-Laure Euvrard, Eco-Quartier Strasbourg, 2011)

*****

<< Doorheen al de goede ontwikkelingen van de afgelopen honderd jaar met sociale ontvoogding, burger- en vrouwenemancipatie, aandacht voor de individuele belangen en toegenomen welstand zijn we ook een paar andere noden uit het oog verloren. Meer en meer mensen ervaren een gemis aan verbondenheid en contact, zij missen een ‘stamverband’.

Sommigen richten zich op de uitbouw van goed nabuurschap. Anderen, vanuit een kwetsbare situatie, zoeken de steun en uitwisseling binnen een netwerk, bvb. ouder wordend, alleenstaand met kinderen, e.d. Velen vinden verbondenheid bij vrienden, een supportersgroep, een jeugdbendes, een vereniging, de collega’s.

Maar als mensen erover klagen dat zij hun agenda’s moeten bovenhalen, bellen en ver moeten rijden om vrienden te zien, dan hebben zij het niet enkel over praktische problemen, maar ook over het teloor gaan van het vroegere dorps- en buurtleven.

Een slogan van de Amerikaanse cohousing beweging is niet toevallig : “cohousing is creating the old-fashioned neighborhood of the future”, de ouderwetse buurt van de toekomst. >>

Luk Jonckheere, voortrekker gemeenschappelijk wonen, woont in cohousing ‘La Grande Cense’ (in: ‘De ouderwetse buurt van de toekomst’, werktekst, 2012)

*****

<< We moved […] to the rough-and-tumble, formerly industrial center of Emeryville. This was at a time when few residents lived in the area. Those who did had barred windows or felt safer living on the second floor […] [This] area had only 2,100 people.

We would never have moved there without the comfort, sense of community, and support that cohousing provided.

Today, there are almost 10,000 people living in Emeryville. Nora Davis, the mayor then and now, continually refers to the cohousing community as a significant catalyst in the city’s turnaround. >>

Charles Durrett, cohousing architect, author (in: ‘Creating Cohousing, Building Sustainable Communities’, by Kathryn McCamant & Charles Durrett, 2011)

 *****

<< Tien aandachtspunten voor gemeenten […]

3. Onderzoek of in de nabijheid van een woonservicezone een project Gemeenschappelijk Wonen (eventueel de variant Gestippeld Wonen) gerealiseerd kan worden. Op deze manier kunnen voor mensen met een zorgbehoefte de voordelen van twee woonvormen gecombineerd worden. […]
4. Zoek actief naar (betaalbare) locaties waar Gemeenschappelijk Wonen een meerwaarde kan opleveren voor diversiteit en leefbaarheid. […]
5. […] boerderijen rond dorpen lenen zich uitstekend voor nieuwe woonfuncties. Het kan bijdragen aan het vitaliseren van het platteland. […]
6. Bewoners van woongemeenschappen hebben vaak veel zorg/verantwoordelijkheid voor hun directe woonomgeving. [Zij] zijn gewend gezamenlijke verantwoordelijkheid te nemen en samen tot een besluit of voorstel te komen, rekening houdend met minderheidsbelangen. Dit kan ook een positieve uitstraling op de buurt hebben. >>

Anneke van Tricht, Federatie Gemeenschappelijk Wonen NL ,(in:  ‘Gestippeld wonen en harmonicawonen – Gemeenschappelijke woonvormen’, Uitg. SEV, 2008)

*****

<< Rond 8 uur spoor ik naar Brussel.  Om 10 uur is er een ontbijt voorzien van het wijkcomité/un petit déjeuner convivial de Comité Quartier in het Oude Station te Laken.  Na het ontbijt volgt de Algemene Vergadering met thema ‘mobiliteit in de wijk’.  Als toekomstige bewoners zijn wij zeker geïnteresseerd. Met 3 Echappisten [van cohousing L’Echappée] zijn we van de partij.

Het wordt een aangename kennismaking met tal van toekomstige buren.  Weer een geslaagde activiteit van het wijkcomité.  We krijgen ook de gelegenheid om kennis te maken met het eerste nummer van  l’AUTRE, un journal de Bockstael/een krant van Bockstael. Deze publicatie is een burgerinitiatief, ondernomen binnen het kader van het Duurzaam Wijkcontract Bockstael.

Later vervoegt nog een vierde Echappist ons, en maken we van de gelegenheid gebruik om de afspraken binnen  onze ‘werkgroep’ te overlopen. Aangezien het zondagmiddag is en we geen haast hebben, verkennen we nadien nog even de buurt. >>

Marleen, lid van de initiatiefgroep en bewoonster van Cohousing L’Echappée, Laken-Brussel, B (in: bouwblog van L’Echappée, 2014)

*****

<< Les habitants de Habitat Différent possèdent un point commun très important, ils sont tous très engagés dans le milieu associatif, tous les habitants participent à une ou plusieurs associations selon ses préoccupations. […] Les associations sont très variées, elles vont de l’association sociale, culturelle, sportive, politique à l’association cultuelle. On peut donc penser que l’engagement associatif des membres de ce groupe, leur ouverture aux autres peut être un des facteurs déterminants de leur vision du partage : les autres font partie de leurs préoccupations donc ça ne semble pas les déranger de vivre avec eux, de partager des choses avec eux, d’être plus proches d’eux. Ainsi ces groupes partagent entre eux mais sont des groupes ouverts vers l’extérieur, qui n’hésitent pas à aller vers l’extérieur pour partager et s’entraider. >>

Charlotte Duval, Polytech, Tours, F (dans : ‘Les espaces partagés des projets d’habitat groupé : Au cœur de la vie des groupes d’habitat groupé et de leurs membres, 2012)

*****

<< Pioneer Valley Cohousing in western Massachusetts has a dozen active “associate members” who live in the adjacent neighborhood (not in a cohousing unit).  They come to meals and help with work.  Both the members and the associate members have many outside connections, and bring political and other organizations into the community.  The Common House is frequently used (once a month?) for outside groups with sponsors within our community.
Examples:
– local politicians come to meals during campaign to talk about issues
– Men’s Resource Center (University based organization combating violence) uses our common house for yearly event
– Buddhist meditation retreat uses common house for yearly event
– Guatemalan adoption group (parents that adopted Guatemalan children) have yearly party.
– Cambodian water project – yearly non-profit fund raiser
– etc, etc. >>
Laura Fitch, cohousing architect, resident of Pioneer Valley Cohousing (in: Cohousing-L mailing list, Cohousing Association of the United States, 2008)

*****

<< At Winslow Cohousing, we have done various neighborhood things.  We put an acre of our woods into Community Land Trust, and since we are in an area of all condominiums and office buildings, this will preserve a bit of greenspace for everyone.

At the last election, we invited the city council candidates to meet with neighbors at our common house,  we host a community chorus, “Tree Frog Choir”  for practice every monday evening in our common house, we had a neighborhood potluck last summer, and we’ve done various other events open to the whole community at our common house, from Local Currency, to Simple Living, to the local Jewish group having occasional events or dinners.

Pachamama Alliance had a meeting in our common house, as well as the Northwest Intentional Community Association, and more.

We do require that meetings have a sponsor from within the community and that that community member be present as host for meetings. >>

Audrey Watson, Winslow Cohousing (in: Cohousing-L mailing list, Cohousing Association of the United States, 2008)

*****

<< Woongemeenschappen helpen tegen eenzaamheid. Maar je moet er als bewoners zelf wel wat aan doen. Normaal gesproken, als mensen deelnemen aan activiteiten, als ze samen eten, dan helpt het. Maar: eenzaamheid gaat niet over als je in een gemeenschap woont, er kunnen alsnog gevoelens van uitsluiting ontstaan. Ook kan een woongemeenschap mensen uit de buurt uitnodigen. Niet iedereen kan en wil in een woongemeenschap, maar de woongemeenschap kan zo wel iets betekenen voor eenzaamheid in de buurt. >>

Wim Kouwenhoven, secretaris Landelijke Vereniging Gemeenschappelijk wonen van Ouderen (LVGO), NL (in: ‘Gemeenschappelijk wonen van ouderen: Wat kunnen we leren van gemeenschappelijke woonprojecten voor ouderen in Amsterdam?’, Movisie, 2019)

*****

<< Many in our community are involved in our neighborhood. Several members are involved with a local homeless youth advocacy, job training, and housing services organization. I serve as the chair of Seattle’s Planning Commission and am involved with the Chambre of Commerce and my daughter’s public school PTA [parent-teacher association]. I also serve on the board of an advocacy organization for affordable housing in our county. My husband chairs the Capitol Hill Ecodistrict and the Disstaer Preparedness committee for our professional association. Two of our community’s teenagers are very involved with an LGBTQ youth organization. Our urban location makes neighborhood connections possible by proximity and daily reminders of these pressing community needs. >>

Grace Kim, cohousing architect, living in Capitol Hill cohousing, US (in: ‘Making a Case for Urban Cohousing’, Communities Magazine, 2017)

*****

<< Cela crée une dynamique. Les personnes qui vivent en habitat groupé sont mobilisées en association et ont une volonté d’ouverture, notamment envers les habitants du quartier. Les résidents deviennent attentifs, bienveillants les uns avec les autres : des liens sociaux sont renforcés.

Nous avons de plus en plus de jeunes couples avec enfants qui s’intéressent à l’habitat partagé et à ses avantages : on trouve des nourrices ensemble, on fait des achats groupés … Dans le futur écoquartier, il y aura même un verger partagé. C’est aussi une façon pragmatique de gagner du pouvoir d’achat : quand on construit ensemble, cela coûte moins cher ! >>

Elvira Jaouën, maire de Courdimanche, F (interview par Licia Meisenq & Pascal Greboval, dans : ‘Oasis : un nouveau mode de vie : autonomie, partage et convivialité’, Kaizen, hors-série, en collaboration avec Colibris, 2015)

*****

<< De buurtbewoners rond Jystrup Savværk [cohousing, DK] werden in het begin afgeschrikt door de grootte van het project en omdat ze verwachtten dat er hippies in zouden komen wonen of dat een dominante groep mensen het dorpsleven kwam verstoren. De bewoners van het project zijn zich allemaal gaan voorstellen om te tonen dat ze eigenlijk ‘gewone’ mensen waren; ze hebben hun project uitgelegd en zich aangesloten bij plaatselijke verenigingen, … .

Ook nu nog worden de mensen uit het dorp betrokken door het jaarlijkse lentefeest, in hun filmclub die elke drie weken verzamelt in het gemeenschapshuis, … […]. Mensen lopen niet zo makkelijk spontaan door het project (wat zoals we al opmerkten veel te maken heeft met de gesloten binnenstraat), maar komen wel ‘op uitnodiging’, om iets te komen doen, bijvoorbeeld voor de filmclub, vrienden op bezoek, kinderen om te spelen, …. >>

Els De Leeuw & Mieke Vander Cammen, architecten (in: ‘Collectief wonen. Cohousing in Denemarken.’ Licentiaatverhandeling, Departement Architectuur, Katholieke universiteit Leuven, B, 2001) 

*****

<< Urban free spaces and edible landscapes with the motto : the city is our garden. Inclusion means for me of course to include everything: humans and nature, opinions and ideas, accomplishments and failures. Acting convivially calls for a deeper consciousness, as to what implementation can look like. As a part of this transformation, the Spreeacker [part of Spreefeld Cohousing in Berlin] can make its contribution together with a range of self-organized projects. This is starting at the Spreefeld with the Food Forest principle and then growing all along the public shore path. >>

Michael Lafond, architect, city planner, cohousing activist, id22 Berlin, D (‘More Cooperation for more Inclusive Housing’, chapter of ‘CoHousing Inclusive – Self-organized, community-led housing for all’, by Michael Lafond & Larisa Tsvetkova, ID22: Institute for creative sustainability, 2017)

<< … selon différentes recherches, la mixité sociale peut être un facteur positif ou négatif selon l’échelle spatiale. […]

la mixité dans un même quartier crée moins de frictions que la mixité à l’intérieur d’un même immeuble qui impose une cohabitation plus intime.

Dans un quartier, la mixité socioéconomique encouragée par une variété de types de logement permet à chacun de choisir le degré de socialisation qui lui convient. >>

Marcelin Hudon, directeur van de AGRTQ – Association des Groupes de Ressources Techniques du Quebec, met Cuierrier Isabelle en Frohn Winnie (Etudes Urbaines, UQAM (uit : ‘Se loger autrement au Quebec, red. Bouchard Marie & Hudon Marcelin’, Canada 2008)

*****

<< Stel je toch voor dat als we veel meer vanuit de community gedachte zouden bouwen en de stedelijke omgeving zouden inrichten? De Centraal Wonen-gedachte is samen wonen met veel meer ontmoetingsplekken, haal dat nu weer uit de kast.

In dorpen gebeurt het veel meer dan in steden. Kijk maar naar Reduzum in Friesland, waar bewoners het verzorgingshuis hebben overgenomen, de dagopvang die openblijft, de scholen die nieuw leven wordt ingeblazen.

Of naar het zelfredzame Elsendorp.

Of naar de dorpscoöperatie in Nieuw Dordrecht in Drenthe.

Er zijn steeds meer dorpen die alles zelf regelen. Er is ook niet één vorm van community building. Het heeft overal zijn eigen wortels. >>

Birgit Oelkers, gangmaker van ‘Buurtcommunities’ (in een interview door Martin Zuithof voor ‘Movisie’, Nederland, 2015)

*****

<< Eigenlijk zouden we moeten evolueren naar een beleidscultuur die voorrang geeft aan vormen van compacter en socialer wonen, die dit fiscaal stimuleert en administratief faciliteert, of die er zelf het initiatief voor neemt.

Intussen wordt de stad verder uitverkocht aan bouwpromotoren en andere private vastgoedspelers. De mensen van Samenhuizen Brugge bewijzen echter dat het anders kan.

Deze burgers hebben zélf het heft in handen genomen en maken burgers, de overheid en de bouwsector bewust van de grote voordelen van deze vormen van wonen.

In dat opzicht is het ook een schitterend voorbeeld van burgerinitiatief, dat veel verder gaat dan de typische inspraak. Deze burgers doen het zélf en dat verdient alle aanmoediging. >>

David Vanholsbeeck, ondervoorzitter van Groen! Brugge (bij de uitreiking van ‘De Groene Pluim’ aan Samenhuizen Brugge, 2017)

*****

<< Another defining and distinguishing feature of Tamera [Ecovillage] is its strong emphasis on the ‘political’. This is manifested in many ‘political’ network organisations, focused on peace projects, technological innovation and/or ecological restoration. […]

 In common parlance, it is not evident that the ‘political’ is manifested in informal interactions, on the street, in daily practices and consumption patterns, or even in our personal relations.

At Tamera, however, politics is understood in its broadest sense. Almost everything seems to be understood as ‘political’, including one’s organic gardening and intimate love relations. […]

In addition to the focus on human relations and political work, there is also strong attention to spiritual matters […]. There is not one specific religion or spiritual practice in Tamera, there is rather a variety of spiritual perspectives, including ancestral wisdoms. […] >>

Iris Kunze & Flor Avelino (in: ‘Social Innovation and Global Ecovillage Network’, Research Report, 2015)

*****

<<  Leefstraten […] zijn nog te vaak een project voor ‘bakfietsers’, ‘hipsters’, en ‘Bio-Planetgangers’. Zulke initiatieven veranderen de stad in een ‘hippe’ en ecologisch duurzame’ plek waarin niet iedereen zich langer thuis voelt. […] Welke plaats is er nog voor mensen die geen levensstijl (kunnen) onderhouden die in lijn ligt met het imago van de groene buurt? […]

Als je niet in eco-elitarisme wilt vervallen, is aandacht voor de sociale pijler van duurzaamheid essentieel.

Daarbij dringt de vraag zich op of we grote thema’s als ecologische duurzaamheid alleen moeten overlaten aan de burger? Want burgerparticipatie, het heft in eigen handen nemen en commoning is prettig voor wie al sterk in de schoenen staat, maar je kunt het niet zomaar verwachten van wie ploetert op andere levensdomeinen.

Bovendien speelt het risico dat wanneer alleen krachtdadige burgers naar voren treden, de noden en wensen van andere burgers naar de achtergrond verdwijnen. >>

Cedric Goossens, Vakgroep Sociaal werk UGent & Elisabet Van Wymeersch, Onderzoeksgroep stadsontwikkeling UA (uit: column in De Standaard, nov 2017)

*****

<< The cohousing neighbors have been a great plus to our town. The residents are particularly good citizens. They participate in local issues. One resident ran for and won a seat on the School Board. At the time, the School District was in disarray, with a corrupt Superintendant. Now the test scores are improving; I attribute a lot of that improvement to the participation and leadership of the cohousing members. […]

Other residents have been involved in schools, volunteered for various City Committees, and have participated in a wide variety of City activities. They have modeled how to accomplish environmentally sensitive, appropriately scaled multi-family developments.

I can assure you that they have been a great contribution to our town. >>

Nora Davis, Mayor of Emeryville, US (in a letter of recommendation, 2007)

 

<< Everybody has a deep longing for the home but it has nothing to do with the physical home. The physical home has just become an object for a deep longing for The Home – it is just an excuse.

Because we don’t know the real home and we cling to it. This gives a sort of consolation, it makes one feel that one has a home. In fact, we don’t have any home on this earth.

The home exists not here – the home is somewhere inwards, very deep in the innermost core of your being, but to go there is a long journey >>

Osho, mysticus (in ‘Far Beyond the Stars’)

*****

<< If we don’t know how to listen to ourselves and to each other we are not going to go very far.

It is clear that you have to listen to yourself, your own suffering, your own aspirations […] and to the people in the communities, to their deepest desires, their suffering.

That kind of deep looking will bring about more understanding of self and of the community.

Understanding will make acceptance and tolerance and compassion possible.

With that kind of understanding and compassion possible, the quality of life in the community will improve.

You learn to look not with individual eyes, but with the community eyes. Because the collective insight is always deeper than individual insight. >>

Thich Nhat Hanh, zenmeester en boeddhistische monnik, Vietnam

*****

<< Dit is feitlik onmoontlik om die woord Ubuntu te vertaal. Alle Afrikatale het directe ekwivalente van hier die woord.

Die woord beteken liefde, goedhartigheid, onselfsugtigheid, genade, welwillendheid, respek, verdediging van ander mense se waardigheid – om maar net ’n paar van die moontlike betekenisse te noem.

Dit is slegs deur ubuntu te demonstreer dat ’n mens daarvoor kwalifiseer om umumtu te wees, ’n persoon, in die holistische sin van die woord.

Die hoogste betekenis van ubuntu lê daarin dat ons die onbeminlike liefhet: ’n vijand aan wie goedhartigheid, liefde en respek getoon word wat hy of sy nie verdien nie. >>

Uit een Afrikaans schoolbook, (geciteerd door Dick de Groot in ‘Ubuntu in de polder’, IsisQ5Magazine, 2006)

*****

<< Met het opdoemen van het nieuwe bewustzijn voelen sommige mensen zich geroepen om groepen te vormen die het verlichte bewustzijn verspreiden. Die groepen zullen geen collectieve ego’s zijn. De individuen waaruit die groepen bestaan hebben niet de behoefte hun identiteit door die groep te laten bepalen. […]

Maar voortdurende waakzaamheid is geboden omdat het ego eropuit is de macht te grijpen en zich met alle middelen te handhaven.

Het oplossen van het ego door het in het licht van het bewustzijn te brengen – dat wordt een van de belangrijkste doelen van deze groepen, of dat nu verlichte bedrijven, liefdadigheidsinstellingen, scholen of gemeenschappen van samenlevende mensen zijn.

Verlichte collectieven gaan een belangrijke functie vervullen in de opkomst van het nieuwe bewustzijn. >>

Eckhart Tolle, Spiritueel denker (uit: ‘Een nieuwe aarde’, AnkhHermes, 2005)

*****

<< Omdat ieder van ons uniek is, stimuleren mensen in Samenlevingen in Balans elkaar om boven alles trouw te zijn aan zichzelf.

Want alleen door trouw te zijn aan onze innerlijke motivatie is het mogelijk trouw te zijn aan onze zielenwens.

Wanneer ons Hogere Zelf de leiding heeft, weten we dat onze zielenwens ons unieke talent is.

Omdat men zich realiseert dat we allemaal onmisbaar en onvervangbaar zijn en dat dit unieke talent, deze unieke gave niet door iemand anders tot uitdrukking gebracht kan worden,

wordt ieder individu gerespecteerd voor zijn of haar unieke talent en bijdrage aan het geheel. >>

Marja de Vries, Biologe, ecologe, auteur van ‘De Hele Olifant in Beeld’ (uit: ‘Samenlevingen in Balans’, AnkhHermes, 2014)

*****

<< The new Story of the People, then, is a Story of Interbeing, of reunion.

In its personal expression, it proclaims our deep interdependency on other beings, not only for the sake of surviving but also even to exist. It knows that my being is more for your being.

In its collective expression, the new story says the same thing about humanity’s role on Earth and relationship to the rest of nature. It is this story that unites us across so many areas of activism and healing.

The more we act from it, the better able we are to create a world that reflects it. The more we act from Separation, the more we helplessly create more of that, too. >>

Charles Eisenstein, degrowth activist, auteur (uit: ‘The More Beautiful World Our Hearts Know is Possible’, 2013)

<< Voor veel bewoners is CW [centraal wonen] echter meer dan een project met gelijkgezinden en een plek voor spontane ontmoetingen. Zo noemde een bewoner in een ander project […] CW ‘een broedplaats voor echte democratie’.

Met echte democratie bedoel ik: zelf meedenken, meebeslissen en verantwoordelijkheid nemen over de dingen waar je bij betrokken bent, waar je je bij betrokken voelt’.

Martijn Felder, Leerstoelgroep Culturele Geografie, Wageningen University & Research centre, NL (uit: ‘Centraal Wonen voor iedereen, 2012’ i.o.v. CW Wageningen & LVCW, Landelijke Vereniging Centraal Wonen)

*****

<< There is one characteristic in particular that distinguishes cohousing from many […] other intentional communities, namely its close relationship to wider society. […]

Cohousing members believe that introversion and withdrawal from society is counter-productive. […] It is not an alternative lifestyle, but one deemed appropriate for the broad majority of people.

Most projects are urban or suburban and residents strive to connect with neighbours and contribute to local economic, cultural and politic life. […]

Some cohousing groups have contributed to the rejuvenation of depressed urban precincts whilst others have led pro-environmental activism in their region. >>

Graham Meltzer, architect, researcher, consultant environmental & social architecture, ‘Findhorn community’ (uit: ‘Contemporary Communalism at a Time of Crisis’, in: ‘The Communal Idea in the 21st Century’, 2013)

*****

<< Overall the data strongly supports the claim that cohousing neighborhoods exhibit high levels of trust, social cohesion and norms of reciprocity (social capital).

The evidence also strongly suggests that cohousing neighborhoods are acting as arenas for democracy capacity building by residents.

Finally, the evidence also supports the claim that cohousing neighborhoods are practicing deliberative democracy in the ongoing governance of their communities. >>

<< The results of the study indicate extraordinarily high levels of civic engagement by U.S. cohousing residents as compared to both the general population and to individuals with similar educational, income and racial characteristics. >>

Lisa Poley, Environmental Design and Planning, US (uit master thesis: ‘Community and the Habits of Democratic Citizenship’ , 2007)

*****

<< Nous sommes de plus en plus nombreux à vouloir être partie prenante de la conception et de la gestion de notre cadre de vie.

De plus en plus nombreux à refuser qu’on pense à notre place les lieux dans lesquels nous passons l’essentiel de notre existence, et dépensons en moyenne les deux tiers de nos ressources. […]

De plus en plus nombreux à penser que notre logement doit correspondre à nos modes de vie, prendre en compte la diversité et les fluctuations des situations familiales, la cohabitation possible des générations, les interactions nouvelles entre espace domestique et espace professionnel.

De plus en plus nombreux à vouloir agir pour réduire notre empreinte écologique, en vivant dans des logements moins consommateurs d’énergie et plus collectifs […].

De plus en plus nombreux à vouloir s’engager dans des projets participatifs et vivre dans des réseaux de solidarités actives. >>

Cpa-Cps – Construire pour les autres comme pour soi-même (manifeste)

*****

<< Brutopia’s nauwe samenwerking met het lokaal dienstencentrum LDC Miro is het voorbeeld bij uitstek van een samenwerking met een externe organisatie met een buurtfunctie. LDC Miro heeft als hoofddoel om de buurt te versterken door zorg aan te bieden en sociale netwerken op te bouwen.

De samenwerking met een buurtgerichte organisatie was een bewuste keuze van de groep.

Deze samenwerking uit zich in eerste instantie door het beschikbaar stellen van de ruimtes (Brutopia’s tuin en Miro’s grote zaal).

Daarnaast zijn er ook enkele individuele bewoners die zich inzetten voor activiteiten van het LDC zoals bijvoorbeeld huistaakbegeleiding.

Het LDC speelt ook een rol bij de verdeling van de groentepakketten, wat oorspronkelijk eerst door enkele bewoners werd georganiseerd. >>

Nicolas Vancayzeele, Master in milieu- en preventiemanagement (in: ‘Cohousing en duurzame steden, Op zoek naar de sociale meerwaarde van cohousing voor buurt en samenleving.’, 2016)

*****

<< Cohousers build their bonding social capital through the creation of a supportive (formal and informal) network within the community […]

at the same time they develop bridging social capital when they try to integrate with the wider context, by organizing activities and making available spaces towards the outside.

Finally, when cohousers try to collaborate with external partners […] they build linking social capital in relation to the ideas, information and advantages obtained through the collaboration with these institutions. >>

Maria Laura Ruiu, Sociologe (in : ‘The Social Capital of Cohousing Communities’, University of Sassari, Italy, 2016)

 

<<Een boom is geen bos, kan geen lokaal evenwichtig klimaat tot stand brengen en is weerloos overgeleverd aan weer en wind.

Terwijl veel bomen samen voor een ecosysteem zorgen dat extreme warmte en kou matigt, veel water opslaat en heel vochtige lucht veroorzaakt.

In een dergelijke omgeving kunnen bomen beschut leven en heel oud worden.

Om dat te bereiken moet de gemeenschap koste wat kost behouden blijven.>>

Peter Wohlleben, boswachter (in: ‘Het verborgen leven van bomen’)

*****

<< Individualisme houdt geen rekening met de behoefte aan samenhang, aan gemeenschap. Het is fictie om de mens te zien als een individu dat in vrijheid zijn wereld vormgeeft. Zo werkt het niet. Mensen hebben een bedding nodig. […]

Er is behoefte aan nieuw engagement. […] Ik kom veel mensen tegen die betrokkenheid met hun omgeving uitstralen. Hoe is onze zorg geregeld? Waar liggen de fietspaden? Maar met het immateriële, met het verlangen naar bedding en samenhang weten we ons geen raad. >>

Bas Heijne, columnist, essayist, NL (interview door Frank Van Zijl, in ‘De Morgen’, 2016)

*****

<< From the moment I first entered a cohousing community, it was apparent that I was in a special place.

While attending the University of Copenhagen in 1980, I discovered cohousing on my one-mile walk to and from the train station each day.

I walked by single-family homes, apartments, and clustered housing. There was never anyone in between the houses; there was no chatting, no visiting — and there were no people.

But there was one cluster of brick houses where I saw a lot of activity between the houses. People were stopping with laundry basket in hand to talk to their neighbors. In the evening, there might be three or five people sitting around a table with a cup of tea or a beer. On the weekends, two or three people were in a parking area looking under the hood of a car. >>

Charles Durrett, Cohousing architect, US  (in: ‘The Senior Cohousing Handbook, 2009)

*****

<< Een goed huis kopen kan iedereen; Goede buren zijn echter onbetaalbaar. >>

Chinees spreekwoord

*****

<< Ninety-nine percent of the time humans have lived on this planet we’ve lived in tribes, groups of 12 to 36 people.

Only during times of war, or what we have now, which is the psychological equivalent of war, does the nuclear family prevail, because it’s the most mobile unit that can ensure the survival of the species.

But for the full flowering of the human spirit we need groups, tribes. >>

Margaret Mead, antropologe

*****

<< Forming a community is not really about your property-purchase and development goals, but about generating a sense of community – a kind of group well-being in which you’ve connected with each other emotionally and know each other deeply. >>

<< As you’d expect, the same kind of communication and process skills that enhance love relationships do the same in community – sharing from the heart, listening to each other deeply, telling difficult truths without making each other wrong. >>

<< … most groups’ experience of what makes people feel connected, and committed to each other [is]  working together in shared labor, eating together, telling each other their life’s experiences, speaking from the heart about personal or interpersonal issues, singing, dancing, doeing rituals, and celebrating birthdays and holidays.>>

Diana Leafe Christian, auteur, groepsfacilitator, US (in: ‘Creating a Life Together: Practical Tools to Grow Ecovillages and Intentional Communities’, 2003)

 

<< de zogenaamde ‘tweede golf van enclosures’ […] neemt de vorm aan van een verregaande privatisering en ‘vermarkting’ – van kennis en onderzoek, van opvoeding en zorg, van openbare dienstverlening en zelfs van de natuur (denken we maar aan het patenteren van zaaigoed). Terecht (wordt) die algehele privatisering een stille diefstal genoemd.

Deze nieuwe vormen van ‘omheiningen’ of enclosures zijn inmiddels zo alomtegenwoordig dat ze onzichtbaar lijken te blijven: door wat men weleens de marktfundamentalisten noemt, zijn ze tot officiële heilsleer uitgeroepen.

Maar intussen is er een forse tegenbeweging op gang gekomen, die men als ‘de herontdekking van de commons’ kan omschrijven. Het gaat in feite om een aantal uiteenlopende bewegingen die samen een constellatie vormen. >>

Lieven De Cauter, filosoof, kunsthistoricus, docent, schrijver en activist (“Het moment Morus. Utopia in het licht van de ‘nieuwe omheinigen’ ”, in: ‘Andersland, In de voetsporen van Thomas More’, red. Erik De Bom & Toon Van Houdt)

*****

Ik wil graag een huis, een mooi huis

vol stralend licht zoals een ster

vol zon en vol geluk

en boven het dak schittert de maan.

Het is vol gelach, het is vol geween.

Huis, ik droom van jou, ik wil je zo graag

Diridindindin, Diridindin…

 

Ik wil graag een huis voor zoveel mensen

ik wil het graag stevig en gastvrij

robuust en warm, eenvoudig en echt

om er ’s morgens en ’s avonds  muziek te maken

Hopelijk vindt de poëzie er haar bed

Onder zo’n dak wil ik graag wonen

Diridindindin, Diridindin… […]

 

Ik wil graag een huis voor de jongeren

die niet weten waar ze elkaar kunnen ontmoeten

en voor de ouderen, ruime huizen

waar ze kunnen samenleven met hun dierbaren

huizen die niet duur zijn, voor de gezinnen

waar hun zonen en dochters geboren kunnen worden.

Diridindindin, Diridindin…

Lucilla Galeazzi (uit: ‘Voglio una casa’, naar het Nederlands vertaald door Jan Agten & Kris Van Looveren, cohousing Herentals, 2017)

*****

<< […] le mot ‘projet’ […] est à prendre au sens littéral : c’est la possibilité de se projeter dans le temps, la permission de faire des rêves, la hardiesse d’émettre des souhaits, l’énergie d’imaginer des développements à notre vie.

C’est oser jouer sur les possibilités dans toute la mesure de la réalité. C’est tenter de mettre en pratique ce que nous estimons comme désirable dans notre vie.

« Projet » signifie : se donner le droit d’entendre ses besoins profonds, admettre que cet appel qui résonne dans les tréfonds de notre âme à un ‘mieux vivre’ et à un ‘mieux être’, est tout simplement légitime. >>

Marthe Marandola & Geneviève Lefebvre, bemiddeling en vorming, wonen in een ‘cohabitat participatif’ (uit:  ‘Cohabiter pour vivre mieux’, France, 2009)

*****

Wonen in Lutopia (een toekomstige stad)    1/2

[een toekomstbeeld van Leuven in 2116]

<< De wooncomplexen, zowel binnen als buiten de ringweg bestaan uit een zeer divers woningaanbod: […] individuele studio’s en (duplex)appartementen, […] meergeneratie-woningen en gemeenschapshuizen.

Alle wooneenheden beschikken over ruime private buitenruimten (tuintjes, terrassen of balkons). Omwille van de betaalbaarheid zijn ze […] kleiner […], maar dit wordt gecompenseerd door gemeen-schappelijke ruimtes en gedeelde voorzieningen.

De principes van cohousing raakten de voorbije eeuw volledig ingeburgerd: elk wooncomplex […] beschikt standaard over een gedeelde wasruimte, een leefruimte met keuken, gastenkamers, werkruimten en een collectieve berging […].

Alle bewoners hebben ook toegang tot grote gemeenschappelijke tuinen, die onderhouden worden door bewonersverenigingen. >>

Metaforum werkgroep, KULeuven, (uit: ‘Lutopia. Stad van de toekomst’ door Thomas Metaforius, 2016)

*****

Wonen in Lutopia (een toekomstige stad)    2/2

[een toekomstbeeld van Leuven in 2116]

<< Het delen van gereedschap,faciliteiten, goederen en diensten stimuleert persoonlijke contacten en werkt als sociale lijm.

De wooncomplexen bieden ook ruimte aan andere functies, zoals kleine ondernemingen met niet-hinderlijke productieactiviteiten, crèches, handel, horeca, kunst- en schrijfateliers en expositieruimtes.

De gebouwen zijn flexibel en herconfigureerbaar om gemakkelijk te kunnen inspelen op veranderende noden.

De wijken van Lutopia bieden dus steeds een mix van functies die een levendige en veilige publieke ruimte verzekeren. >>

Metaforum werkgroep, KULeuven, (uit: ‘Lutopia. Stad van de toekomst’ door Thomas Metaforius, 2016)

*****

<< Cohousing residents generally aspire to “improve the world, one neighborhood at a time” […].

Cohousing offers partial utopias or […] ‘pocket utopias‘; life inside them is good but they do not challenge the world beyond their locale.

In some ways, the anti-and non-radical nature of second wave cohousing is what makes it so popular. Cohousing communities allow people to live more closely with their neighbors but they are not communes. They allow people to live a new life without dropping out.

For radicals this will be a depressing conclusion, but cohousing communities are thoroughly modern utopias; comfortable with the values of mainstream culture but seeking a better way of life for their members. >>

Lucy Sargisson, Professor, dept. of Law & Social Sciences, Nottingham Univ., UK) (uit: ’Utopianism in the Architecture of New Urbanism and Cohousing’, 2014)