<< je garderai un souvenir impérissable de Madame L , cette expérience m’as fait découvrir une personne formidable avec qui j’ai eu de longues discussions et surtout beaucoup de complicité. J’espère de tout mon cœur laisser dans l’esprit de Madame L un souvenir indéfectible de mon affection et mon amitié pour elle. Pour anecdote, cette expérience m’as fait réaliser que je n’avais jamais eu autant de complicité et d’échanges avec ma grand-mère ou une personne âgée avant de connaitre Madame L .Pour toutes ces raisons, je suis reconnaissante de cette expérience et tiens à remercier l’ASBL qui m’a permise de vivre ces moments exceptionnels. >>

Minhee, étudiante, habitant ‘en duo’ avec une personne âgée, Bruxelles, B (témoignage sur le site internet ‘1 Toit 2 Ages’, 2017)

*****

<< … there is a particular form of wisdom that our community elders are in a unique position to share: the values and the skills of creating and maintaining community.

This is not my personal wisdom because I came to community late in life. It is something that I am learning from those who have been here for many years, who know something (however imperfect our actual practice may be) about organizing, resolving conflicts, cooperation and communication, and just plain thinking well about what community really means—and what it can mean for a world that sorely needs more of it. >>

Rebecca Dale, writer, living in cohousing, US (in: ‘It Takes a Community to Grow an Elder’, in: Communities, 2014)

*****

<< Ik hoop dat er gemeenschappen ontstaan waarin mensen van elke leeftijd warm opgenomen worden, vertrouwen hebben in elkaar en zich verantwoordelijk voelen voor elkaar. Dat kinderen kunnen worden opgevangen zonder dat ze naar crèches of zelfs naar kleuterscholen hoeven. Dat oude mensen niet langer eenzaam in een instelling hoeven te zitten. Dat zou voor de gezinnen en voor de overheid ook financieel een grote verlichting zijn. >>

Remo Largo, pediater, leidt de afdeling Groei en Ontwikkeling van het academisch kinderziekenhuis Zürich, Zwitserland (in: “Het kerngezin is passé: ‘Mama en papa volstaan niet. Een kind heeft een dorp nodig’”, interview in Knack, 2018)

*****

<< However, it turned out that our idyllic picture of the joyful mix of generations did not always correspond with reality. Not everybody who had seen their own children grow up and leave home was enthusiastic about the idea of moving into a building full of three-year-olds and their parents.

The idea of cohousing for “the second half of life” was born and put into practice. The first building of this type, Färdknäppen in central Stockholm, was ready in 1993 and has been followed by several similar initiatives.With a lower age limit of forty this type of cohousing has a mix of people who are still professionally active and pensioners.

To tell the truth, it seems that there is more demand for and interest in this type of cohousing than in our original […] model with mixed ages. >>

Inga-Lisa Sangregorio, author, feminist, Sweden (uit: ‘Collaborative Housing from a Woman’s Perspective’, in ‘Living together – Cohousing Ideas and Realities Around the World’, Proceedings from the international collaborative housing conference in Stockholm, edited by Dick Urban Vestbro, 2010)

*****

<< Il y avait trente enfants, c’était le paradis pour eux. Pour nous aussi, c’était très convivial : fêtes, excursions en montagne … Mais, la flamme s’éteint peu à peu. […] Les enfants sont partis, nous sommes tous à la retraite, quelques-uns ont des ennuis de santé. Le temps nous a éloignés. […] Notre maison commune accueille [encore] la chorale, la distribution des paniers d’Amap et nos réunions, où l’on palabre jusqu’à trouver un compromis. Et puis on fête nos 30 ans, et les enfants y participent, ils ont trouvé des musiciens. Aucun de nous n’a envie de partir en maison de retraite … Peut-être qu’on deviendra un “hameau de retraite” en mutualisant des aides à la personne ! >>

Dominique Brière, habite à Mange-Pommes, Ramonville, F (interview par Carole Testa, dans : ‘Oasis : un nouveau mode de vie : autonomie, partage et convivialité’, Kaizen, hors-série, en collaboration avec Colibris, 2015)

*****

<< De groep van medebewoners wordt in principe gezien als verrijkend, als een uitdaging, als beweging en evolutie. Een motief om in een Abbeyfieldhuis te wonen is enerzijds het feit dat men als mens sociaal een functie heeft, zich nuttig voelt en anderzijds om zichzelf te ontwikkelen. Het is dus belangrijk dat de groep toelaat om zichzelf te blijven en iedereen stimuleert om zichzelf verder te ontwikkelen. Participatie is dan ook essentieel, in de zin van: bekijken wat men zelf kan inbrengen in de groep. Het verrijkende primeert hier op de mantelzorg of de onderlinge hulp. […]

Iedereen moet op zijn eigen manier kunnen deelnemen aan de groep. Ieder heeft een eigen visie op samen-leven en je kunt die visie niet opleggen. Participeren aan de groep veronderstelt wel een openheid naar anderen toe. Bovendien is men nodig om dingen te doen, taken op te nemen in huis. Minimaal betekent het af en toe momenten delen, en vriendelijk zijn. Maar leren samenleven vraagt tijd. “Sociaal zijn” is hier dan ook geen relevant criterium, een open en respectvolle houding daarentegen wel, een zoeken wat men kan betekenen voor de medebewoners en het huis. >>

Virginie Carlassara, Hilde Lauwers, Dr. Nele Spruytte, Prof. dr. Chantal Van Audenhove, Katholieke Universiteit Leuven, B (in: ‘De maatschappelijke relevantie van kleinschalige groepswoningen – Casestudy: Abbeyfield’, 2015)