<< Gestippeld wonen en harmonicawonen zijn ontstaan in de jaren 90. […] in een harmonica wonen de leden van de groep ruimtelijk geclusterd; bij het stippelmodel wonen zij verspreid over het hele gebouw. […] ze zijn tot nu toe alle gevestigd in appartementen-complexen. Er is overigens geen enkele reden dat dat zo zou moeten blijven: “Gemeenschappelijk wonen geeft vorm aan het verlangen samen dingen te doen. Daarmee lijkt gestippeld wonen op het verenigingsleven dat zeker ouderen kennen van vroeger. En dat kan in een dorp of woonwijk net zo goed als in een flat. Een gemeenschappelijke ruimte kan dan bijvoorbeeld gevonden worden in het dorpshuis of wijkcentrum.” >>

Nico Van Den Dool, Architect, volkshuisvester, begeleiding gemeenschappelijk wonen (uit: een interview in ‘Gestippeld wonen en harmonicawonen, SEV, 2008)

*****

<< In the early 1970s on suburban N street in Davis, California, a group of UC Davis students leased a five-bedroom house and began operating it as the N Street Co-op. While membership in this five-to-six person household changed over time, it operated like most other student co-ops, with members sharing food, chores, gardening, and camaraderie.

In 1984 […] one of the members, Kevin Wolf, […] figured out how to buy it. […] In 1986, Kevin and Linda Cloud […] purchased the neighboring house. They did tear down the fence, and soon afterward convinced friends to buy or rent nearby houses on the block and do the same […]. They decided that cohousing was the model they would pursue for their community, and N Street Cohousing was born. […]

Although there is no longer a student co-op at N Street Cohousing, the community still has a strong student component, as two of their [11] houses [(21 in 2014)] are rented by groups of students. At least five of the 32 adults in the community have previously lived in student co-ops, and quite a few former N Street Cohousing members have lived in student co-ops as well. >>

Deniz Tuncer (in: ‘Who says we have to move out? – A Tiny Co-op Becomes N Street Cohousing’, Communities Magazine, 2001)

*****

<< Bij de Harmonica-projecten Harmonica en A Pousada is het principe van geleidelijke groei losgelaten, in die zin dat ze gestart zijn met het maximale aantal groepsleden. Bij het Stippelproject Santosa is wel sprake van een geleidelijke instroom van nieuwe leden.

Als de projecten eenmaal bewoond zijn, blijkt de belangstelling voor een woning vaak sterk toe te nemen, omdat dan zichtbaar is wat de woongroep precies inhoudt. Dit zou pleiten voor een geleidelijke instroom in de woongroep in plaats van het streven naar een maximale bezetting bij de start. Dit is echter alleen te realiseren als er voldoende aanbod van vrijkomende woningen is. Een groot complex is daarbij een voorwaarde, en het Stippelmodel het meest aangewezen model. >>

Els de Jong, Bureau voor woononderzoek, Rotterdam, NL (in: ‘Bijzondere woonvormen in gewone woningen – Woongroepen van allochtone ouderen in Rotterdam’, i.o.v. Steunpunt Wonen, 2006)

*****

<< An alternative to both the industrial and the-home-as-haven models of housing is the neighborhood strategy, in which people create a community that really is neighborly. When these intentional neighborhoods are successful, they are a boon not only to single parents but to people of any marital status – or any other characteristic […] – who want to live in a real community.

Some groups try to create a community from a neighborhood that akready exists. Cul-de-sacs, in which a relatively small number of houses are already arranged around a circumscribed space, may be particularly amenable to neighborliness. Interested participants can initiate regular neighborly events (such as potlucks or coffee klatches) or organize the sharing resources (such as lawn equipment) or services (such as childcare). >>

Bella De Paulo, social scientist, researcher, writer (in: ‘How we live now – redefining home and family in the 21st century’, 2015)

*****

<< Een woongroep vormen zonder te verhuizen, dat is het principe van een buurgemeenschap. De term ‘buurgemeenschap’ staat voor projecten Gemeenschappelijk Wonen die naast de interne woondoelstelling nadrukkelijk ook een tweede en meer extern gerichte doelstelling hebben. De woningen/appartementen kunnen verspreid in de wijk staan binnen een bepaalde straal. De buurgemeenschap heeft een eigen vaste buurtkamer en ontmoetingsruimte. Gemeenschappelijke activiteiten kunnen gericht zijn op ontmoeting (samen eten, hobby’s) maar ook op bijvoorbeeld de gezamenlijke inkoop van woonservicediensten zoals boodschappen en maaltijden. Het kan ook gaan om gezamenlijke renovatie, het plaatsen van zonnepanelen, of de inkoop van groene stroom. Initiatieven kunnen ontstaan door het beleggen van een buurtbijeenkomst, of vanuit virtuele woongemeenschappen zoals wehelpen.nl, nextdoor.nl en postcodeclusters. >>

Peter Camp, auteur, organisatieadviseur (in: ‘Wonen in de 21ste eeuw – naar een hedendaags Utopia’, 2016)

*****

<< “Burning Souls” transform an existing neighborhood or repurpose a building or build a community among members who don’t live in the same location. This is the most cost effective and quicker approach and allows for more rental housing.Architect and real estate professionals play supportive roles. Residents of retrofit cohousing in one place include more young people, full-time students, renters, racial minorities, single householders, and households with fewer financial assets. When applying the tenets of cohousing, “retrofit” can also be a community of people who don’t live in the same proximity. >>

Alan Ohashi, blogger (in: ‘Affordable retrofit cohousing, 2019)