<< Wir haben als Menschen Jahrtausende in Gruppen gelebt. Wenn sie sich heute vor allem in den Städten umschauen, leben da mehr als 40 Prozent Singles. Größere berufliche Mobilität, fehlende Familienstrukturen, demografischer Wandel: Wir müssen das Miteinander wieder lernen. >>

Michael LaFond, Architekt, Stadtplaner, unermüdlicher Aktivist und Gründer des Instituts für Kreative Nachhaltigkeit id22, Berlin, D (in: ‘Gute Gründe für die Wohngemeinschaft – Zusammen geht mehr’, Berliner Mieterverein, D, 2015)

*****

<< I learned that it’s not the big things I love — the beautiful rooms, lots of community spaces, the classy furniture and design — but the casualness of easy encounters. Want a cup of coffee? Want to go for walk? How’s so and so doing? Can I borrow your vacuum cleaner? These are priceless, and among folks who want to live together, that much more special.

The dinners are fun, though a lot of work if you’re cooking. But again, it’s the grocery shopping you may do with a new friend, the folks who help with the cooking and set-up, and those who stay to clean up that enrich the experience. At dinner, sitting with people you haven’t talked with very much gives new opportunities for building relationships.

Shared work provides another way to get to know folks in a casual manner — cleaning the exercise room, committee meetings in comfortable settings, planning an event, and more. >>

Annie L., resident of PDX Commons Cohousing, 55+ community (in: ‘Four Months In – What Have I Learned?’, pdx commons website, 2018)

*****

<< De moderne mens is zijn gevoel voor sociale interactie kwijt en wil het [via sociale media] terughalen. […] Ikzelf…
zit niet meer op Facebook. Ik heb een account nochtans, […] maar zelf ben ik er niet meer op te vinden. Ik bleef missen wat ik zocht.

Keer op keer wordt wetenschappelijk bewezen dat sociale contacten en interactie mensen gelukkiger maken. Als iemand die door spijtige omstandigheden zijn persoonlijke cirkel van intimi dramatisch heeft zien slinken, en daar de gevolgen heeft van gedragen, kan ik er over meepraten.

Daarom wil ik cohousen. Ik mis mijn sociale cirkel, mijn clan, mijn gelegenheid om te leren van die andere op een persoonlijk niveau. Ik wil dit persoonlijk ervaren en niet via één of ander substituut. Ik besef dat ik zal moeten leren wat het betekent verantwoordelijk te zijn voor mijn eigen grenzen en behoeftes. >>

Bart,mede- initiatiefnemer en bewoner van cohousing Waasland (in: ‘Waarom ik wil cohousen’, op de bouwblog van Cohousing Waasland, 2016)

*****

No Man is an Island

No man is an island entire of itself;

every man is a piece of the continent, a part of the main;

if a clod be washed away by the sea, Europe is the less,

as well as if a promontory were,

as well as any manner of thy friends or of thine own were;

any man’s death diminishes me,

because I am involved in mankind.

And therefore never send to know for whom the bell tolls;

it tolls for thee.

John Donne (in: MEDITATION XVII, Devotions upon Emergent Occasions, 1624)

 

( Nederlandse vertaling: )

Geen mens is een eiland, in zichzelf besloten;
elk mens is een stukje continent, deel van het vasteland.
Als een kluit aarde wegspoelt in zee, krimpt Europa,
of als een klip wegspoelt,
of het huis van je naaste of dat van jou.
Elk sterfgeval neemt iets van mij weg,

omdat ik deel uitmaak van de mensheid;
vraag daarom nooit voor wie de doodsklok luidt;

zij luidt voor jou.

*****

<< Misschien moeten we op de eerste plaats het beste dat de Afrikaanse onderlinge verbondenheid heeft voortgebracht volgen. Aanvaarden dat we allemaal onderling verbonden zijn […].

De tweede stap is nog verder te gaan dan Zuid-Afrikanen al zijn gegaan, namelijk door te delen. Niet uit liefdadigheid, maar door werkelijk te delen wat je maar hebt […]. Om dit te laten gebeuren zouden alle grenzen in de wereld open moeten op één voorwaarde: een volle aanvaarding van onderlinge verbondenheid […]. Alles binnen deze grenzen van onderlinge verbondenheid moet worden gedeeld. […]

Dit is natuurlijk een moeilijke stap om te zetten. […] Maar de gerafelde en uit de grond getrokken wortels van het Ubuntu-bewustzijn krullen om en vormen een vuist in het gevecht tegen een gewelddadige, hebzuchtige en onverschillige wereld. >>

Lynn  Berger, journaliste, cultuurwetenschapper (‘Deze Afrikaanse filosofie inspireert tot een nieuwe soort verbondenheid’, artikel voor De Correspondent, 2017)

*****

<< Die meest persoonlijke sfeer […] noem ik de sfeer van de oikos […] Grieks voor ‘thuis’ […] In de oikos leven en werken mensen in gemeenschap; verdelen ze taken en delen het voedsel en al het andere waardevolle dat de oikos produceert en verwerft. De oikos is een gemeenschappelijke goed voor hen die er deel van uitmaken. Iedereen draagt het zijne of hare bij en die bijdragen bepalen hoe sterk, vitaal en waardevol een oikos is. Oikos is binnen; staat voor ‘wij’. Oikos is het eerste antwoord op de vraag waar je bijhoort. […]

Een oikos heeft vele vormen. In veel Afrikaanse en Aziatische landen is de oikos een uitgebreide gemeenschap van families. Het kan een stam zijn, een clan of een religieuze gemeenschap. […]

De oikos is de plek waar we ons geborgen voelen, een plek waar we leren wat zorgzaamheid, betrokkenheid en misschien wel wat liefde is. […]

Leden van de oikos rekenen niet af, ze ruilen niet op basis van quidproquo, zoals in de markt, en houden elkaar niet aan een contract […]. Nee, ze delen een gemeenschappelijk belang en dragen ieder op een eigen manier daaraan bij. >>

Arjo Klamer, professor culturele economie, Erasmus Universiteit Rotterdam, NL (uit: ‘In Hemelsnaam! Over de economie van overvloed en onbehagen’, 2005)