<< It’s 11 pm, and my 22 year old daughter and I are in my WindSong living room, packing some of her books for her move to an apartment in Vancouver. We have lots of boxes, but we’ve just run out of packing tape. […] So I send an email to Windsong, even though it’s very unlikely that any of my neighbours will be a) still awake, b) reading their email and c) possessing packing tape.

I get three rolls of packing tape delivered to my door within seven minutes.

This is an example of our culture of helping each other. One night, it’s packing tape. Another time, it’s “can someone help me boost my car?” Or “can someone watch my sleeping kids for an hour tonight while I pick up my husband from work?” Because we’re a community of 65 adults, we have many people here who can help. […]

I’m proud of the way we help each other. >>

Maureen Butler, resident of Windsong Cohousing, CA (in: ‘Helping Each Other‘, Windsong blog, 2017)

*****

<< Steven en ik waren nog midden in onze verhuis naar een nieuwe cohousing gemeenschap, toen mijn weeën onverwachts begonnen. Omdat we toen geen auto of telefoon hadden, gingen we van deur tot deur aanbellen om de kraamkliniek te contacteren. In de meeste wooneenheden was de bel niet luid genoeg om de bewoners te wekken, maar we konden uiteindelijk terecht bij Jane, één van onze buren. We mochten er niet alleen telefoneren, maar ze stelde voor haar deur open te laten staan zodat we de rest van de nacht bij haar telefoon konden. Tegen de morgen reed ze ons zelfs naar de kliniek waar 49 minuten later mijn eerste baby (en tegelijk de eerste van onze gemeenschap) zonder problemen ter wereld kwam. Diezelfde avond kon iedereen baby Nora verwelkomen in het commonhouse. >>

Cohousing bewoner (in: ‘Why we live in Cohousing’, The Cohousing Journal, vertaald door Luk Jonckheere, 2007)

*****

<< Ça se passe beaucoup sur la coursive, parce que la coursive elle dessert tous les logements et elle donne sur la salle col­lective. Donc, on se voit prati­quement tous les jours. Et puis dans le jardin aussi. Quand on a envie de se voir, on descend tous avec un plateau et on bouffe ensemble dans la salle ; c’est comme on a envie, c’est ça la vie collective. >>

habitant d’un habitat participatif (dans: ‘Abécédaire de l’habitat participatif’, Éco Habitat Groupé, 2014)

*****

<< At times [cohousing] feels like summer camp […]. At other times, it feels like a cozy village […]. Sometimes it’s quiet and peaceful, with few people around, and other times it’s alive and jumping with children, seniors, singles, teenagers, and couples coming and going, chatting, buzzing and laughing.

We have a term here that is used with great affection – being “windsonged”. This is what happens when you have all good intentions of simply going to the common house to check your mailbox, or taking the garbage out, or returning a dish to the common kitchen, and you encounter a neighbour, or maybe a few, and catch yourself in conversation, taking an hour to do that simple task rather than the quick 3 minutes you expected.

Many a time I’ve been chatting away, still holding my mailbox keys in hand, when my phone buzzes and there’s a confused text from my husband, “Where did you go???”

“I’ve been windsonged.” I reply. “Send help.” >>

Laura Koch, resident of Windsong Cohousing, CA (in: ‘I’ve been Windsonged’, Windsong blog, 2017)

*****

<< Onze dierbare vriend en stichtend lid, Gail […], had ons gesuggereerd een telefooncascade op te zetten voor noodgevallen. Ironisch genoeg werd dit voor de eerste keer gebruikt om iedereen op de hoogte te brengen van zijn plotse dood in een auto-ongeval.

Die nacht kwamen we samen in het onafgewerkte commonhouse om ons verdriet te delen en om elkaar te troosten. Daarna schoten we in actie om Gail’s familie en vrienden te ondersteunen, we hielpen hen bij het organiseren van een herdenkingsplechtigheid, en boden het commonhouse aan voor een receptie achteraf. Het design team, waarvan Gail deel had uitgemaakt, kwam dringend bijeen en ontwierp o.a. een herdenkingstuin.

Sindsdien zijn kleine wrijvingen in onze groep zo goed als verdwenen. >>

Cohousing bewoner (in: ‘Why we live in Cohousing’, The Cohousing Journal, vertaald door Luk Jonckheere, 2007)

*****

<< Le partage implique donc dans la vie des groupes d’habitat groupé de nombreuses composantes et des relations plus fortes avec les voisins : le partage d’une salle commune augmente les rencontres et les discussions, le partage d’outils peuvent entrainer un partage de savoir, le partage d’un espace virtuel peut permettre de mieux connaitre ses voisins, …

Le partage n’est pas un simple choix de vie, il a de fortes conséquences sur la vie des habitants et c’est cela qui permet aux groupes de créer une nouvelle forme d’habiter, leur propre mode d’habiter. >>

Charlotte Duval, Polytech, Tours, F (dans : ‘Les espaces partagés des projets d’habitat groupé : Au cœur de la vie des groupes d’habitat groupé et de leurs membres, 2012)