<< There is great value that comes from being together. Meals are a simple way to be together on a regular basis that is purely social. Parties are another way to be together. Community circles are yet another. Each has its own dynamic and provides a different vibe.
I do not participate in group meals in my community but I often show up and sit with folks and hang out. I also help out with the work sometimes, even though I don’t eat the food, just because I want to.
So in my experience, making time and ways to be together, whether that’s sitting around the dinner table, or listening to a book reading, making decisions about how to live together, or Sunday morning around the paper, or in celebration of events, are prime time for community.
Many communities have an after dinner hangout time. The cards come out, the chess sets, the magazines, the sewing circles, etc. For those who don’t and can’t be there for the meal, they should be welcomed to the hang out time after dinner. >>

Rob Sandelin, Sharewood Cohousing, US (in: cohousing-L mailing list, 2001)

*****

<< …der schönste Moment ist wenn ich nach Hause komme und die Leute sind gerade beim Kochen, zum Beispiel in der WG Küche. Die WG Küche ist im Prinzip das Herz des Hauses und das ist toll, hier spielt sich auch das Gemeinschaftsleben ab. >>

Michael Lafond, (interview ‘CoHousing inclusive – und wo bist Du Zuhause?‘, in: ‘CoHousing Inclusive – Self-organized, community-led housing for all’, by Michael Lafond & Larisa Tsvetkova, ID22: Institute for creative sustainability, Berlin, 2017) 

*****

<< Buitengewoon bijzonder is dat […] de huurder [in de bezochte cohousing-projecten] ervoor tekent eenmaal per maand te helpen bij het eten koken. Verder is er geen enkele verplichting, je hoeft niet mee te eten. Je kunt zelfs langskomen om je bordje op te scheppen en voor de buis bij je thuis op te eten. Wie ik ook sprak tijdens de bezoeken, alle bewoners waren even positief. Het gezamenlijke koken vinden ze echt heel erg leuk. De receptenboeken liggen voor je klaar – afgestemd op het aantal personen – en de ingrediënten, ingekocht door de menucommissie via de vaste leverancier, staan in de voorraadkamer. De prijs van de maaltijden varieert tussen de 3 en 4,50 euro. De drankjes bij het eten nemen de bewoners zelf mee.  >>

Hetti Willemse, Publicarea, NL (in: ‘Kwaliteit gaat door de maag’, artikel n.a.v. het Internationale Cohousing  Congress in Stockholm, 2010)

*****

<< Most cohousing communities […] prefer to serve common meals family-style. In the larger communities, family-style serving is virtually a necessity, since no one likes either the image or the actuality of long lines waiting to get to the buffet table or counter. Cohousers seem to prefer that common meals evoke eating with friends in our homes than mobs in a school or workplace cafetaria. On the other hand, family-style dining requires more serving dishes, to which those responsible for serving and cleaning up after the meal sometimes object. >>

Joani Blank, Swan’s Market Cohousing (in: ‘Common meals in Cohousing Communities – An Experienced Cohouser Reports from Common House Kitchens and Dinig Rooms across North America’, Cohousing Journal, 2001)

*****

<< Two people is not enough to make a happy cook team. […] It’s so much work that you’re exhausted after the meal, and dread cooking instead of looking forward to it. […]

We have mandatory cooking, and it really is not a burden at all. We have mostly three person cook teams that stay together during a whole quarter at least, and sometimes stay together for years. That way people can find others whose schedules complement their own, and the chores can be divided equitably. Often, someone with time during the day will pair with others who don’t mind doing the shopping or can do most of the clean-up. […] Some weeks we have one or two meals, and others we have a meal almost every night, but most of the time it works out to three or so a week, which is great.

I have said this many times, so sorry to old-timers for repeating myself. Cooking and eating meals together is essential to building community.

Liz Stevenson, Southside Park Cohousing, US (in: cohousing-L mailing list, 2001)

*****

<< Hoewel het sociale aspect een belangrijke drijfveer is voor vele toekomstige bewoners, is Cohousen ook zeer praktisch […]. Er worden op regelmatige basis maaltijden aangeboden, die niet verplicht zijn maar wel de gelegenheid bieden om de sfeer in de groep te bevorderen. Elk gezin moet maar om de twee à drie weken koken, zodat de rest de kans krijgt om samen een aperitiefje te drinken en wat bij te praten. Het is vooral een grote meerwaarde voor alleenstaanden zodat ze ’s avonds niet in de eenzaamheid vervallen. Ook grote gezinnen maken dankbaar gebruik van deze maaltijden; “Na het werk ga je snel iets eten met de kinderen. Daarna ga je weer naar huis en heb je je gezinsleven terug”, getuigt één van de bewoners. >>

Jolies Devlo (in: ‘Cohousing in Vlaanderen Een onderzoek naar de inpassing van een alternatieve woontypologie in de Vlaamse wooncultuur’, Masterproef ingenieurswetenschappen – architectuur, Universiteit Gent, 2013)

*****

<< Anyone who has served meals to children knows that their idea of a tasty “balanced meal” may not be the same as an adult’s.

In a few of the larger communities which have a lot of children, a kid-friendly meal is sometimes or always available alongside the adult meals. It may be a completely separate meal, or a separate main dish. In others, peanut butter and jelly sandwich makings, plain pasta or rice are routinely available.

There are parents who feel that their children should learn to eat adult food, and wish that “kid food” was not quite so readily available at every common meal, but for most part these same parents would rather see their children eat a jelly sandwich than nothing at all, so they are pretty relaxed about it. >>

Joani Blank, was feminist, sex educator, writer lived in Swan’s Lake Cohousing (in: “Common Meals in Cohousing Communities: An Experienced Cohouser Reports from Common House Kitchens and Dining Rooms across North America”, The Cohousing Journal, The Cohousing Association, US, 2001)

*****

<< L’Échappée is gebaseerd op het Deense [cohousing] type, omdat het een gemeenschappelijke keuken heeft, en dat is het centrum van de Deense cohabitat. [Het is een] woonproject waar ieder zijn eigen keuken en leefruimte heeft, maar ook een gemeenschappelijke keuken. Samen koken en eten smeedt de groep en maakt haar hechter.

Dat doen wij ook, al heb je in een Deense cohousing elke dag een gemeenschappelijke maaltijd, met een beurtrol onder de volwassenen. Wij beginnen met een keer om de tien dagen tot twee weken. Verplicht is het niet. Je kan er ook voor kiezen niet deel te nemen aan de maaltijd, of het eten mee te nemen naar je privéruimte, omdat je te moe bent of gewoon geen zin hebt. Je moet wel eens om de maand mee koken voor de anderen, dat is verplicht. >>

Matthieu Lietaert, auteur en documentairemaker, trekker en bewoner van cohousing L’Échappée, Brussel, B (in: ‘Op bezoek bij cohousingproject L’Échappée: samenhuizen naar Deens model’ Bruzz stadskrant, 2016)

*****

<< All of our kids sit together at a table during common house meals, now, and I hear them talking, commenting on the food, pouring each other water, getting each other extra things from the serving table, just like the adults do. At first it was kind of chaotic at meal time, but things have calmed down a lot. I really think they relate to each other as extended-family siblings. They know each other really well, and have a good idea of how best to interact with each other. >>

Denise Meier, resident of Two Acre Wood Cohousing (in: ‘Family Life in Cohousing’, 2003)

*****

<< Inside our common house, we have a large dining room to seat all 28 of us and our guests, and we dine together three times a week. In support of those meals, we have a large kitchen so that we can take turns cooking for each other in teams of three. So that means, with 17 adults, I lead cook once every six weeks. Two other times, I show up and help my team with the preparation and cleanup. And all those other nights, I just show up. I have dinner, talk with my neighbors, and I go home, having been fed a delicious meal […].

And in visiting over 80 different communities, my measure of communitas became: How frequently did residents eat together? While it’s completely up to each group how frequently they have common meals, I know some that have eaten together every single night for the past 40 years.I know others that have an occasional potluck once or twice a month. And from my observations, I can tell you, those that eat together more frequently, exhibit higher levels of communitas. 

It turns out, when you eat together, you start planning more activities together. When you eat together, you share more things. You start to watch each other’s kids. You lend our your power tools. You borrow each other’s cars. >>

Grace Kim, cohousing architect, Seattle, US (in: ‘How cohousing can make us happier (and live longer)’, TED Talk, 2017)

*****

<< In een hoekhuis aan een pleintje in Borgerhout wonen vier mensen onder één dak [in] het project Senioren Thuis […].

De gemeenschappelijke woonruimte vult zich met de zoete geur van Marokkaans eten. Driss (75) is de kok van dienst en bereidt tajine, Monique (77) is de hulpkok en neemt een extra kom aardappelen voor haar rekening. Het is een vaste rolverdeling, als ze één keer per maand samen koken. Marokkaans-Vlaams culinair teamwork. ‘Voor ik hier woonde, had ik nog nooit Marokkaans eten geproefd’, zegt Monique. ‘Ik dacht altijd dat het pikant was. Onbekend is onbemind. Driss heeft me lamsvlees leren eten.’ >>

Vicky Vanhoutte, journaliste (in: ‘Senioren wonen samen – Het was hier rustig, tot ze die drie andere sjarels binnen gooiden’, De Standaard, 2017)

*****

<< I thought I’d eat common dinner once or twice a week at the beginning, but then you see the convenience; you don’t want to go shopping just to make dinner. You don’t wantto drop $50 just to get out of washing the dishes, and you don’t want to argue about whose turn it is to do the dishes. If you’re single you don’t want to eat alone. If your spouse is out, you don’t want to eat alone. And it turns out that common dinner is fun. It’s like going to a restaurant, and finding your best 20 friends are already there, but it’s a lot cheaper. It’s like having dinner with 20 cousins and catching up. >>

Residents of Trudeslund Cohousing, Denmark (in: ‘Happily Ever Aftering In Cohousing, A Handbook for Community Living’, Charles Durrett, Bernice Gonzalez & Erik Bonnett, 2015)

*****