<< L’être humain n’est pas fait pour vivre seul : dès la naissance c’est par la relation à autrui que le langage et la pensée se structurent.

Il n’est pas nécessaire de rappeler que le manque de relations, d’échanges, d’attentions, provoquent l’étiolement et la dépression, comme on peut le constater chez les personnes âgées trop isolées ou les enfants abandonnés à eux-mêmes.

Pourtant, lorsque nous parlons de cohabitat, il nous arrive souvent de nous entendre dire «comme ce doit être difficile de vivre avec d’autres…»

En réalité, cela n’est pas plus difficile que de vivre en couple ou en famille !

Et même, paradoxalement, la présence d’un groupe en «voisinage bienveillant» empêche l’enfermement en vase clos, lequel est souvent un facteur d’aggravation des conflits et des tensions. >>

Marthe Marandola & Geneviève Lefebvre, Médiation et formation, vivent en ‘cohabitat participatif’ (uit:  ‘Cohabiter pour vivre mieux’, France, 2009)

*****

<< To me, cohousing communities seem like a modern-day version of the covered wagons circled up. To get to our cars, the common house or the trash dump, we walk past each other’s porches and in full view of the rest of the community.

For the most part this is good, because bumping into one another and chatting is what makes community living fun.

But there was a day when, say, my 3-year-old was screaming and writhing maniacally, that I would rather have not had to pass by almost two dozen occupied residences on my way home.

And another day when in the throes of hard labor and practically breaking windows with my screams that I would rather have not been wheeled to the ambulance past all of my neighbor’s houses.>>

Elaine Marshall Fawcett, Cohousing bewoonster, US (In: It takes a village to raise a mother)

*****

<< Door de geschiedenis heen en tot nog niet zo lang geleden […] was de clanstructuur – van 50 à 60 personen – hét typische samenlevingsmodel. Jong en oud leefden daar samen.

Mensen ter plekke geboren zien worden en mensen ter plekke zien aftakelen en sterven was als het ware dagelijkse kost voor jong en oud. In het oog is in het hart, en zo ontstond automatisch een doorleefde realiteit en een solidariteit die vandaag volledig is weggevallen.

Pas op: het laatste wat ik hiermee wil oproepen is heimwee naar deze vervlogen tijden. Hoeveel onvrijheid en machtsmisbruik en versmachtende terreur kon in die besloten clanstructuur niet verscholen zitten.

Persoonlijke vrijheid is een cruciale waarde, die we ons niet meer mogen laten afpakken. […]

Maar verbondenheid is evenzeer een cruciale nood. >>

Eddy Van Tilt (uit: ‘Actief maar solitair ouder worden?’, in: Oikonde Themanr. ‘Zelfs senioren worden ooit oud’, 2012)

*****

<< […] my innocence went flying out of the window when I was thrown into the heart of the West (Michigan) in the middle of winter. No more community, rituals and safety. Life suddenly became a journey of transformation and self discovery for this Village woman. A wave of grief and deadened energies took over my life. […]

It was only then that I found the missing ingredients in my life: community and rituals — the life giving force of every human being. […]

My experience being away from my community has taught me that the close relationship I experienced with community was essential for the growth of human Spirit and necessary for peace within the community.

That at the core of my longing to belong was

a desire to connect with something bigger — something sacred — which the psyche of the human being need to keep its life balanced. >>

Sobonfu Somé, Spirituele denker, geboren in Burkina Faso, verhuisd naar de VS (uit: ‘The Dagara. My Community and Rituals‘)

*****

<< When we separate ourselves from nature as we have done with technology, when we replace interdependency with “security” and trust with control, we separate ourselves as well from part of ourselves.

Nature, internal and external, is not a gratuitous though practically necessary other, but an inseparable part of ourselves. To attempt its separation creates a wound no less severe than to rip off an arm or a leg. Indeed, more severe. Under the delusion of the discrete and separate self, we see our relationships as extrinsic to who we are on the deepest level; we see relationships as associations of discrete individuals.

But in fact, our relationships—with other people and all life—define who we are, and by impoverishing these relationships we diminish ourselves. We are our relationships. >>

Charles Eisenstein, degrowth activist, auteur (in ‘The ascent of Humanity’, 2007)

*****

<< Betrokkenheid en engagement bleken heel belangrijke draagfactoren te zijn in ons gemeenschapshuis. Vanaf het moment dat iemand zich minder betrokken voelde, deed hij/zij haar/zijn taken minder goed en kreeg hij/zij minder krediet van de anderen.

De betrokkenheid kwam tot stand door samen te eten, weg te gaan,… maar ook door de simpele vraag: ‘ Hoe was jouw dag vandaag?’ >>

Bewoner van een gemeenschapshuis (in: enquête bij ‘Samenhuizen in Belgie – Waar staan we, waar gaan we?’, onderzoek met steun van Luchtkasteelfonds – Koning Boudewijnstichting, Luk Jonckheere, Roland Kums, Hilde Maelstaf, Trui Maes, 2010)