<< De nombreux groupes se fixent des règles de fonctionnement pour organiser les échanges de leurs réunions.

Ces règles ne doivent cependant pas effacer la convivialité.

Celle-ci, plus que des règles, est essentielle à la vie du groupe, elle apporte l’humour, le plaisir d’être ensemble, autant de valeurs qui soudent le groupe et le préparent à la future vie entre voisins.

Et même si cela peut paraître paradoxal, pour que la bonne ambiance soit au rendez-vous, une préparation rigoureuse est nécessaire. >>

Bruno Parasote, ingénieur-urbaniste, auteur, président d’Eco Quartier Strasbourg, F (in: ‘Autopromotion, Habitat Groupé, écologie et liens sociaux – Comment construire collectivement un immeuble en ville’, 2014)

*****

<<  How do we have trust and connection?

What do we do to build trust and connection? How are we at our communications skills? Have we learned non-violent communication process, for example?

Are we practicing fair, shared participatory decision making such as consensus, or its many modifications? Or sociocracy? The ways that we all have input into the decision. Are we really clear about what a well running organization functions?

Do we have clear agreements about who is a visitor to the group, when are they a member of the group with decision making rights and privileges, what are our criteria and qualifications for becoming a member of our forming community group?

Have we thought about that, should we? Yes, we should. >>

Diana Leafe Christian, auteur, ex-uitgeefster van ‘Communities magazine’, groepsbegeleidster (interview door David Sheen, opgetekend door Anne Ennis)

*****

<< … aangezien we hier met 29 gezinnen wonen, moet ik maar twee keer per jaar de vuilniszakken buiten zetten. Dat is vijftig keer minder dan in mijn vorige woning >>

Serge, bewoner van Brutopia, Brussel (in een artikel op woonwebsite ‘habitos.be’)

*****

<<  In de meeste projecten worden […] maandelijks vergaderingen georganiseerd zodat de algemene werking kan besproken worden. […]

Naast deze maandelijkse vergaderingen zijn er meestal ook werkgroepen die zich focussen op een onderdeel van de gemeenschap. De werkgroep financiering zorgt er bijvoorbeeld voor dat de rekeningen op tijd betaald worden, terwijl de werkgroep tuin het onderhoud van het gemeenschappelijk groen voor zijn rekening neemt.

Op deze manier kan elke bewoner in het project zich inzetten voor iets in overeenstemming met zijn of haar vaardigheden, talenten of interesses.

Tenslotte wordt ook voorzien in een beurtrolsysteem voor de algemene taken. >>

Jolies Devloo, (uit: ‘Cohousing in Vlaanderen. Een onderzoek naar de inpassing van een alternatieve woontypologie in de Vlaamse wooncultuur.’, Masterproef ingenieurs-wetenschappen – architectuur, UGent, 2013)

*****

<<  In contemporary society with all our means of communication, we need to rethink the purpose of meetings. […]

Meetings were established when we had no other means of communication amongst groups of people. Having everyone in the room together was the only way to dependably and accurately share information. This is no longer true.

There are many ways to share information and with our diverse household schedules and available options for how we want to spend out or time, meetings are one of the most difficult and least satisfying. >>

Sharon Villines, Co-auteur van ‘We, the people’, gids voor sociocratie, bewoner Takoma Village Cohousing, US  (cohousing-L mailing list)

*****

<<  Alle volwassen bewoners worden verplicht om lid te zijn van [de] bewonersvereniging wanneer ze in het project komen wonen […].

In de meeste CW projecten bestaat deze bewonersvereniging uit een bestuur en zijn er daarnaast verschillende commissies in het leven geroepen.

Het bestuur organiseert ledenvergaderingen, beheert de financiën, archiveert, onderhoudt het contact met de commissies, de woningcorporatie, gemeente en landelijke vereniging (LVCW).

De verschillende commissies zijn betrokken bij en verantwoordelijk voor het reilen en zeilen van het project. >>

Martijn Felder, Leerstoelgroep Culturele Geografie, Wageningen University & Research centre, NL (uit: ‘Centraal Wonen voor iedereen, 2012’ i.o.v. CW Wageningen & LVCW, Landelijke Vereniging Centraal Wonen)

*****

<< Het is nu eenmaal makkelijker om hiërarchisch te delegeren dan om in een horizontaal overlegmodel dingen te laten gebeuren. […]. Er moet vertrouwen opgebouwd worden, er moet veel gepraat worden, gewikt en gewogen.

Maar de beslissingen die daaruit voortvloeien, blijken wel steviger onderbouwd en breder gedragen. […]

‘Ik maak het elke dag mee’, zegt Ruben […] ‘Zowel op mijn werk, als waar ik woon.’ Hij deelt een huis met zeven anderen buiten de stad. […] Hij is niet de enige in Barcelona die naar het platteland trok om het onderhoud van een boerderij over te nemen waarvoor de boer zelf te oud en te moe was geworden.

Cohousing is een populair fenomeen. Maar het is niet omdat het aan populariteit wint, dat het eenvoudig is. Het is een leven van permanent overleg. >>

Tine Hens, journaliste, lid van denktank Oikos (in: Het klein verzet’, 2015)

 *****

<< Rédiger votre charte est sans doute l’une des premières tâches à laquelle votre groupe doit s’atteler […] Il est important de mettre cette charte par écrit […] pour que le groupe puisse se référer à des valeurs, des buts, des aspirations communes […].

Eléments de la charte d’un habitat groupé :

– VISION : c’est l’avenir collectif que vous voulez créer […]. C’est souvent le “qui”, le “quoi” et le “pourquoi” du projet. […]

– MISSION, RAISON D’ETRE : expression concrète et matérielle de la vision […]

– VALEURS : « votre vision collective naît des valeurs partagées par le groupe […] 

– INTERETS : expériences, états d’esprits, sentiments, choses que l’on aimerait voir présents dans la communauté

– BUTS ou OBJECTIFS : ils définissent les étapes que vous vous engagez à franchir, à court terme […]

– ASPIRATIONS : désirs et ambitions plus vastes, découlant des valeurs. […]

– STRATEGIE : série de buts à atteindre selon un échéancier précis : “comment”, “où”, “quand”, avec des budgets et des prévisions de trésorerie. >>

Habitat et Participation (dans: ‘Guide pratique Habitat groupé’, 2007)

*****

<< The members of Schloss Tempelhof [Ecovillage] intend to realize the principle of all leader. All interviewees mention that to achieve this is still a long way to go. The founders of Schloss Tempelhof stepped back voluntarily after just one year in order to foster the principle of all leader which is quite unusual in comparison to other ecovillages. After that a vacuum of power existed for a few months. No assembly was held and finally some new volunteers started to revitalize the formal bodies with slightly adapted structures. Today the village plenary and the coordination circle are open for every member. Although the decision-making system is seen as elaborated […] it was challenging to balance the right to vote with the motivation to create. The result is that Schloss Tempelhof is in the process of outsourcing most of the decisions to the [thematic] working groups. >>

Iris Kunze & Flor Avelino (in: ‘Social Innovation and Global Ecovillage Network’, Research Report, 2015)

*****

<< Meetings are the heart of any organization. We get together in meetings for many reasons: to discuss issues, make decisions, set priorities and respond to crises. In meetings, we learn who our colleagues are and decide whom we can trust. We may laugh, cry, rage, love and comfort one another as well as dealing with the business at hand.

With all our ability to converse over the Internet, to text, Skype and send Facebook messages galore, organizations still need face to face meetings to function well. […]

Productive meetings allow an organization to move forward, keep members engaged and give them a sense of empowerment and efficacy. Meetings can be cauldrons of group creativity or occasions of intimate sharing. […] There are five aspects of structure and interpersonal dynamics we must pay special attention to if we want our meetings to be truly productive. […]

– Right People.

– Right Container.

– Right Process.

– Right Facilitation.

– Right Agenda. >>

Starhawk, activist, founder of Earth Activist Trainings, teaching earth-based spirituality and action (in: ‘The Empowerment Manual, a guide for collaborative groups’, 2011)

*****

<< In de drie [bezochte] woongemeenschappen [‘La Grande Cense’, ‘La Sève’, ‘De Molen van Rotselaar’] stelden we ook de vraag wat de bewoners tot nog toe hebben ervaren als nadelen. Het antwoord was unaniem: je moet heel veel tijd, geduld en diplomatie investeren om te vergaderen, te praten, compromissen te zoeken en samen keuzes te maken, zeker in het begin. Groepswonen is een dagelijkse les in democratie, zei iemand.

Daarbuiten heb je de kleine ergernissen. Het papierwerk dat soms op één schouder terechtkomt. Wrevel over medebewoners die afspraken niet nakomen. “Groepswonen is vooral geschikt voor mensen die hun eigen mening in vraag kunnen stellen”, zegt Luk Jonckheere nog. “Wie niet houdt van sociale controle en absoluut zijn eigen ding wil doen, kan beter wegblijven. Bij het uitwerken van een project is het daarom nuttig dat je onderling een bemiddelingsprocedure afspreekt.” >>

Ludo Hugaerts, Journalist (in: ‘Groepswonen: solidair in een warm nest’, Knack Plus Magazine, 2010)

*****

<< Good facilitation is the most important factor for good meetings. The whole Great Oak community has been trained in facilitation techniques. Each meeting is led by two co-facilitators. Not only does this help during the meetings, but there is also a half hour of de-briefing for the facilitators after each meeting.

With so many people being trained to facilitate, there is a large pool to draw from. Having co-facilitators means there is a wider range of skills represented, there is someone to take over if one facilitator has to leave early or arrive late, or when one facilitator is presenting an item. >>

Nan Fawcett, living in Prairie Hill Cohousing, US (in: ‘Last Installment about Great Oak Cohousing: Community Meetings and Common House’, Prairie Hill Cohousing blog, 2017)

*****

<< The power of any person or sub-group has to be explicit, while being accountable to and limited by the whole group. The necessity to focus authority is in part a reflection that all the group doesn’t share an equal sense of responsibility for the group’s development or for the achievement of a particular task.

Thus it is important to work at developing a sense of responsibility and awareness throughout the group, while at the same time looking after the needs of the individual. This is done by working at clarifying opinions, testing differences and agreements and encouraging wide ranging participation. >>

Peter Cock, living in Moora Moora Co-operative Community, Australia (in: ‘Planning and Designing an Intentional Community’, Intentional Communities Manual, Australian National Intentional Communities Conferences, 2001)

*****

<< In veel groepsprojecten beginnen de vergaderingen met een check-in, waarbij de deelnemers kort hun gevoelens, stemming en persoonlijke kwesties delen en daarmee in het hier en nu kunnen ‘landen’. Dit vraagt tijd, maar het zorgt er meestal voor dat de discussies daarna een stuk vlotter gaan. Groepsprojecten gaan in werkelijkheid over mensen; het aanmoedigen van persoonlijke expressie houdt de mensen in het midden. Een checkout werkt min of meer hetzelfde maar dan als afronding van de vergadering, waarbij mensen kunnen delen hoe ze zich over de vergadering, de groep of de toekomst voelen, in welke stemming ze weggaan, of er iets veranderd is, etc. Samen beginnen, samen eindigen. >>

GEN Global Ecovillage Network (in: ‘CLIPS Guide for Group Projects – Community Learning incubator programme for sustainability’, 2017)

*****

<< The purpose of government is not to control the people, nor to protect the people from evil outside forces; it is to provide a framework whit which to make decisions together and guide our vision in a balanced and sustainable way that is manageable.

There is always going to be some sort of structure. Sometimes it will be unspoken and nearly invisible, but there will always be a monarchy, a democracy, or a consensus somehow or another. If we liken society to a recipe: in a monarchy, the monarch will decide when and what the rest of us eat, in a democracy at least half of us will decide when and what all of us will eat, and with consensus, all of us will decide when and what all of us will eat, so long as we can all compromise and the process doesn’t stop cold and we all go hungry. […]

It seems to me that clarity on governance issues is an important first step in creating a sustainable community, and good facilitation makes all the difference. >>

Paul Brooks, US ((in: ‘Starting a Community: With or Without a Recipe?’, Communities Magazine, 2014)

*****

<< Een bedrijf met intrinsiek gemotiveerde werknemers kan prima zonder managers. Een democratie met betrokken burgers heeft geen politici nodig. >>

Rutger Bregman, historicus, NL (in: ‘De meeste mensen deugen’, 2019)

*****

<< Een deel van de respondenten (4/13), de reformisten, spreekt over Lammas als een entiteit dat zich boven hen bevindt. Zij gebruiken de uitspraak ‘landlord’. […] Het gevoel dat Lammas iets los is van het collectief, wordt voor [hen] bestendigd door het ledensysteem. Je bent een volwaardig lid van Lammas als je […] een aandeel of gift van 50 pond of meer hebt gestort […] : ‘320 people worldwide, how can that be us?’. >>

Bertrand Manon, Masterproef Sociologie Faculteit Politiek en sociale wetenschappen, RijksUniversiteit Gent, BE (in: ‘Conflict en groepsontwikkeling in een jonge alternatieve gemeenschap: etnografisch onderzoek in een Welshe ecovillage’, 2017)

*****

<< …  communal living and self-governing obviously make possible sustainable solutions that might not otherwise be feasible. In Sieben Linden we easily and with minimal administrative hassle share cars and lawnmowers, and we can finance and install shared solar panels, because we live close to one another and, therefore, can jointly use these devices. The division of labor possible in such a large group also allows for a good deal of providing for its own needs: there are people who like to plant vegetable gardens or who harvest firewood and plant new trees in the forests, while others pursue their professions as kindergarten teachers, accountants, or construction workers. This saves time and transport and caters to a feeling of responsibility that a more anonymous life lacks. >>

Michael Würfel, writer, filmmaker, resident of ‘Sieben Linden Ecovillage’, DE (in: ‘The Ecovillage: A Model for a More Sustainable, Future-Oriented Lifestyle?’, article in ‘Realizing Utopia – Ecovillage Endeavors and Academic Approaches’, edited by Marcus Andreas & Felix Wagner, 2012)

*****