<< Ik […] woon in een huis met acht anderen. We hebben jobs, staan op tussen 6u10 en 11u20. Verantwoordelijkheden, frigo’s, kookvuren en strijkijzers worden gedeeld. Alsook de slappe lach, tegenslagen en huilbuien. […]

We koken en eten samen. Delen tuin, garage, kelder, zolder, meubels, woon-, eet en badkamers. Wat je in de frigo vindt is van iedereen. Respect, vertrouwen en vriendschap bindt ons, verantwoordelijkheden, liefde en lach- en huilbuien houden ons samen.

Steeds meer mensen kiezen om samen te huizen: vrienden, gelijkgestemden, jonge gezinnen, zelfs bejaarden. In tijden van individualisme gaan mensen op zoek naar elkaar. Nog nooit waren sportclubs, buurtcomités en koffiedates zo populair. Het nieuwe hebben, dat is ervaren.

Is ons ware eigendom niet datgene waar we waarde aan hechten? Waar we ons dagelijks mee omringen? >>

Soraya Wancour, designer, trendwatcher, stylist (opiniestuk in Knack, 2015)

*****

<< Woongroepen die ervoor kiezen om corvee taken wel te regelen hebben een aantal opties. Een veelgebruikt systeem is roulatie: Een rooster geeft aan wie wanneer welke taak moet doen […]

Op die manier kun je ervoor zorgen dat onplezierige taken niet altijd bij dezelfde persoon blijven hangen. Daarnaast krijg je een compleet beeld van wat er allemaal aan huishoudelijke taken komt kijken […] en je doet op verschillende gebieden vaardigheden en kennis op.

Nu blijkt dat ondanks een dergelijk rooster mensen soms nog een extra aansporing nodig hebben om hun taken ook daadwerkelijk te doen. Hierbij kan het helpen om mensen te vragen om op het rooster af te vinken wanneer een taak gedaan is, met de datum erbij.

Een andere optie […]  is om taken aan tweetallen toe te wijzen. Dan kan de een de andere herinneren en motiveren, en verder kan het de banden in de groep bevorderen. >>

Marc Pauly, kenniscentrum Filosofie van RUGroningen (in: ‘Een huis delen: Hoe hou je het leuk?’)

*****

<< Een deel van de jongeren blijven, na de studententijd waar ze meestal kennis maakten met het “kotleven”, nog een tijdje in gemeenschapshuizen wonen.

Ze […] doen dit meestal vanuit economische overwegingen: samen een huis huren is goedkoper. En zo kunnen ze, in overgang naar een andere woonsituatie, sparen.

Er zijn echter veel jongvolwassenen die bewust kiezen voor deze manier van samen wonen, niet om louter financiële redenen maar omwille van het gezelschap, het delen, het solidair samenwonen, […]

Een tweede categorie mensen die een uitgesproken interesse heeft in woongroepen zijn de, meestal alleenstaande, medioren […] en senioren. Ook voor hen kunnen zowel financieel-economische als sociale motieven een rol spelen >>

Samenhuizen vzw (in: Startgids, werkboek voor woongroepen en gemeenschapshuizen, 2016)

*****

<< Met het project ‘Senioren onder de Toren’ brengt het OCMW de seniorenhuisvesting naar de verschillende woonkernen van de gemeente.

‘De pastorij’ te Kleit en te Adegem […]  combineert de voordelen van een eigen, moderne assistentie-woning in de vertrouwde dorpskern met een verzorging op maat en wonen in gemeenschap.

Zo behouden de bewoners hun individuele vrijheid maar er is altijd gezelschap en bijstand in de buurt.

De residentie is kleinschalig en huiselijk opgevat. De nadruk wordt gelegd op de gezamenlijke leefruimte met eetplaats waar het gemeenschapsleven zich afspeelt en waar de bewoners kunnen samenkomen om te eten, te praten en activiteiten te organiseren.

Het wonen in gemeenschap is zo opgevat dat de huishoudelijke taken […] zoveel mogelijk in groepsverband georganiseerd worden >>

OCMW Maldegem (uit: ‘Assistentiewoningen De Pastorij Kleit en Adegem’, 2014)

*****

<< La colocation s’observe essentiellement chez les étudiants. Avec la hausse du prix des kots, louer un appartement à plusieurs représente un énorme avantage puisque le loyer est moindre et l’habitat plus confortable.

Les jeunes travailleurs sont également bien représentés parmi les colocataires. Sortant des études et entrant sur un marché du travail difficile et instable, où le taux de chômage pour les moins de 25 ans s’élève à 23.7%, cette génération est poussée à trouver des solutions de logement alternatives.

Mais la colocation ne concerne plus uniquement les jeunes. Les quadragénaires touchés par une situation socio-économique instable (divorce/ séparation, perte d’un emploi…) se tournent à leur tour vers ce type d’habitat. Ce dernier séduit également les aînés. Bien qu’il y ait aujourd’hui un large panel de lieux destinés aux plus âgés (maison de repos, habitat groupé, maison communautaire…), on remarque un intérêt grandissant de cette génération pour la colocation, que ce soit pour rompre la solitude ou pour des raisons économiques. >>

CPCP, Centre Permanent pour la Citoyenneté et la Participation (uit: ‘La colocation Un logement accessible à tous ?’, 2014)

*****

<< Co-operatives [=huisdelen] are good for students, not just because they give access to more affordable housing, food or transport but because they create spaces in which students can experiment with ideas. >>

Sean Farmelo, coordinator van ‘SfC – Students for Cooperation’, UK (in : een presentatie, 2013)

*****

<< Als we de huur een beetje delen, betekent het dat ik iets makkelijker rond kom op het eind van de maand.

Maar ook het ‘gedeeld gebruiken’ van de woning is positief. Ik ben niet alleen én de mensen die hier inwonen kunnen gebruik maken van mijn netwerk om geholpen te worden.

Mocht dit echter officieel bekend zijn, dan zou dit me de helft van mijn inkomen kunnen kosten. Dat klopt toch niet! Als je om economische redenen samenhuurt, omdat de huurprijzen niet te betalen zijn, moet je dit clandestien doen. Zoniet word je gestraft en wordt je vervangingsinkomen gehalveerd of zelfs geschrapt.

Dat noemen ze dan sociale fraude! Begrijpt men dan niet dat dit voor sommige mensen bittere noodzaak is, zelfs soms een kwestie van overleven. >>

Huisdeelster (uit: interview door Lut Vael & Frank Vandepitte, in: ‘FRANK, Tijdschrift Samenlevingsopbouw Gent’ 2, 2011)

*****

<< … with a growing population, rising housing costs and housing providers struggling to meet demand for affordable accommodation, more and more people in the united Kingdom (UK) are sharing their living space with people outside of their families at some point in their lives, however fleetingly.

People’s reasons for living in shared housing vary hugely, from unqualified financial necessity at one extreme through to a desire to embrace alternative and more communal living arrangements at the other.

As popular representations make very clear, though, all shared living arrangements are united by the centrality of everyday relationships to their success or failure. If relationships are good, sharing can work really well; if they are bad, shared housing can become a nightmare. This applies as much to those who deliberately choose to live communally as it does to those sharing largely for reasons of constraint.

Yet the quality of relationships in shared contexts is rarely a product of chance alone, and can be profoundly affected by the nature and quality of the practices of sharing which develop in any given household. >>

Sue Heath,Katherine Davies,Gemma Edwards,Rachael Scicluna (in: Shared Housing, Shared Lives: Everyday Experiences Across the Lifecourse’, UK, 2018)

*****

[over woongroepen binnen een cohousing/centraal wonen project:]

<< Mensen gaan dus op hele verschillende manieren een band met elkaar aan binnen het [centraal wonen] project.

Een bijzondere club daarbinnen zijn volgens veel door ons geïnterviewde bewoners de woongroepen. Deze bewoners zijn al zo veel bezig met de woongroep zelf en de doorstroming is zo hoog, dat je ze volgens sommige anderen in het project over het algemeen minder vaak terug ziet.

Daaruit lijkt het dat het aangaan van banden energie kost. Vooral ook bij enkele langer aanwezige bewoners in het project worden deze banden na verloop van tijd moeilijker om te onderhouden. “We hebben zoveel wisselingen meegemaakt. Dan wordt het allemaal wel wat moeilijker om bij te houden en nieuwe banden aan te gaan”. >>

Martijn Felder, Leerstoelgroep Culturele Geografie, Wageningen University & Research centre, NL (uit: ‘Centraal Wonen voor iedereen, 2012’ i.o.v. CW Wageningen & LVCW, Landelijke Vereniging Centraal Wonen)

*****

<< Volgens de officiële “samenhuizenvaktermen” woon ik nu in een gemeenschapshuis. Dat is een huis waarin de bewoners een privé slaapkamer hebben, maar andere ruimtes delen – zoals in mijn geval de keuken, tuin, woonkamer, badkamer en washok.

De belangrijkste reden om te kiezen voor gemeenschappelijk wonen was (naast financiële redenen) de gezelligheid die deze woonvorm met zich meebrengt. Mijn huisgenoten en ik hebben er dit jaar al een heel aantal gezellige feestjes, etentjes, barbecues en spelavondjes opzitten. En hoewel samenhuizen soms ook problematisch kan zijn […] heb ik geen spijt van mijn keuze om te gaan samenhuizen! >>

Renée Dekker, medewerkster van Samenhuizen vzw (in: Samenhuizen blog, 2016)

*****

<< … pour ne pas [qu’une] première expérience en communauté [de colocation] vire au cauchemar, il est nécessaire de respecter quelques règles essentielles.

1. Choisissez le bon emplacement avant tout. […]

2. Assurez-vous de la compatibilité des modes de vie.  […]

3. Instaurez des règles. Être clair dès le début de la colocation permet d’éviter les fâcheux malentendus. Qui fait quoi à quel moment ? Que partage-t-on ? Que peut-on manger ? Qui a-t-on le droit d’héberger? Autant de points sur lesquels il faut se mettre d’accord. […]

4. Faites attention aux arnaques […] faites confiance aux sites spécialisés qui vérifient les annonces publiées, plutôt qu’aux sites généralistes de petites annonces où les arnaques sont plus fréquentes.

5. Apprenez à gérer un budget (serré) […]

6. Aménagez votre “home sweet home” […] Pour vous sentir à l’aise en territoire (pour l’instant) inconnu, il est […] tout à fait possible de vous focaliser sur la décoration de votre propre chambre. >>

Anissa Hammadi (dans : ‘6 trucs et astuces pour une première colocation réussie’, Le Nouvel Observateur, 2014)

*****

<< Omdat men nog dichter op elkaar woont dan bij cohousing wordt door vele huisdelers erkend dat er een klik moet zijn.

[…] bij huisdelers zijn er de spontane ontmoetingen die zorgen voor extra interactie. Vaak zijn [zij] singles of eenoudergezinnen voor wie dagelijks sociale interacties soms minder evident zijn. De aanwezigheid van iemand in huis wordt vaak door huisdelers omschreven als een soort thuisgevoel. […] Er ontstaat een soort tijdelijke verwantschap met een medebewoner: wij wonen in ons huis.

Juist dat gevoel van betrokkenheid met de medebewoners geeft mensen een gezamenlijke verantwoordelijkheid. […] [Deze] verantwoordelijkheid strekt zich […] op een organische manier ook voort op de huisdelers zelf. Het gebeurt wel vaker dat wanneer iemand van het huis in moeilijkheden komt, de huisdelers hiervan het eerst weet hebben.

Ook dat draagt toe aan een meer sociale samenleving waarin iedereen, met het nodige behoud van privacy, voor elkaar een vangnet kan betekenen. >>

Jo Coune, ex-huisdeler, nu bewoner van cohousing Ter Beemt, cohousing begeleider (uit: ‘Wij gaan samenhuizen.Wat doen de notarissen?’, in ‘Opening Doors, Congresboek Notarieel Congres, Gent’ door Jo coune & Luk Jonckheere, 2017)

*****

<< … destijds [startte ik] met vijf andere mensen een woongemeenschap op net buiten Leuven. We woonden uiteindelijk maar 1 jaar samen. Het was weinig voorbereid,we kenden elkaar weinig, sommigen waren studievrienden van elkaar. […] Sommigen studeerden, anderen werkten.

Er kwam onverwachts een baby en heel snel was duidelijk dat er geen of weinig echte betrokkenheid was. Oorzaken volgens mij was dat we geen gemeenschappelijke filosofie noch waarden hadden en ook niet echt tijd samen doorbrachten, 1 keer per week samen eten op vrijdagavond. >>

Bewoner van een woongroep (in: ‘Samenhuizen in Belgie – Waar staan we, waar gaan we? Gemeenschappelijk wonen : peiling van inventaris & behoeften, knelpunten en sporen naar oplossingen’, onderzoek met steun van Luchtkasteelfonds – Koning Boudewijnstichting, Luk Jonckheere, Roland Kums, Hilde Maelsatf, Trui Maes, 2010)

*****

<< It is said that there are between 20 and 30 thousand rooms in share houses across Japan. Many are single, working people, the majority of whom are in their 20s and 30s, and many of whom have lived in regular rental apartments before.

It is precisely because they have experience living in regular rental apartments that they feel the merits of share house living, including exchange with other people, low initial costs, rental price, and other reasons.

Working styles have become so diverse and people are marrying later so people are looking for simpler ways of living, so it could be said that share houses are the most natural place to find a fun and fulfilling lifestyle. >>

Oakhouse, Japan (in: ‘Share houses have the appeal of “sharing” and “exchanging” – What Kind of People Live Here?’, 2017)

*****

<< Dans un environnement où l’on partage le même espace de vie et dans lequel personne ne se connait, il est important de savoir d’adapter et faire des efforts au jour le jour. Dans cet article nous vous donnons 10 pistes pour vous guider à réussir votre vie en colocation !

Chez Nestor – easy living appartments, bailleur de colocations, Lyon, F (dans: ‘Habiter en colocation : les 10 règles d’or’, 2017)

*****

<< My three years at Lothlorien had convinced me without any doubt that I wanted to live in community for the rest of my life, and that my ideal community would look and feel a lot like Lothlorien. The house is an oasis in Berkeley’s otherwise vast and impersonal student setting, where high turnover is endemic. […]

The spirit of cooperation endures even beyond Lothlorien: over the years numerous group houses in and around Berkeley have served as half-way homes for old [residents of Lothlorien] who just couldn’t let it go, and return for any excuse. At least two intentional communities inspired by old [residents of Lothlorien] are currently in the advanced planning stages […]. I hope before long we won’t need really leave Lothlorien; we’ll simply emigrate to our cousin communities, carrying with us the memories and traditions of our first true community home. >>

Ted Sterling, former resident of Lothlorien (in: ‘It’s a Magical Life’, Communities Magazine, 2001)

*****

<< Ik verhuisde een jaar geleden […] naar Brussel. […] Als niet-Belg zijnde ben ik in feite migrant en mijn persoonlijk netwerk is sowieso al wat kleiner daardoor. In Brussel kende ik welgeteld drie mensen. Vroeger had ik er wel gestudeerd, maar nooit gewoond. Mijn ex-klasgenoten sprak ik eigenlijk niet meer en velen wonen ook niet meer in Brussel. Mede om eenzaamheid tegen te gaan koos ik ervoor om […] een kamer in een gemeenschapshuis te huren. [Je krijgt er] meer (gedeelde) ruimte voor je geld dan wanneer je een appartement huurt. En het allerbelangrijkste: je krijgt er huisgenoten en soms vrienden voor het leven bij. […] 

Een ander groot voordeel aan samenhuizen voor nieuwkomers is dat je integratie veel sneller verloopt, zeker wanneer je met locals samenwoont. Als Nederlandse kan ik er niet echt over meepraten, maar ik vermoed dat het leren van een nieuwe taal een stuk vlotter verloopt als je huisgenoten hebt om die nieuwe taal mee te oefenen. Ook banale zaken zoals het vinden van een nieuwe huisdokter, afval scheiden (niet evident want elk land doet dit net een beetje anders), invullen van belastingformulieren – het gaat allemaal veel sneller en gemakkelijker als je huisgenoten hebt om je ermee te helpen. >>

Renée Dekker, medewerkster van Samenhuizen vzw (in: haar Samenhuizen blog, 2016)

*****

<< J’ai deux étudiantes assidues trés occupées à emmagasiner des tonnes d’informations pour leur futur métier. Heureusement, que j’ai proposé la “table d’hôte” régulièrement […] cela permet d’avoir un vrai échange autour d’un repas. Il est vrai aussi qu’elles vivent ici, dans un lieu très zen et que je tiens à respecter leur temps d’étude […]. [Les] étudiantes […] sont à chaque fois différentes mais pleines de richesse, avec leur personnalité propre.

Pour le moment, j’ai même accueilli exceptionnellement le compagnon d’une de mes étudiantes… et figurez-vous que j’ai beaucoup de chance, car le cadeau auquel je ne m’attendais pas est qu’il pratique la danse country dont je suis fan. Dès lors, ce mercredi soir, c’est soirée country chez moi et le jeune homme sera mon prof […]! la vie n’est-elle pas belle quand on partage avec la jeunesse de tels moments ?

Je ne regrette vraiment pas d’avoir fait le choix de passer par votre ASBL. >>

Madame D, senior, Bruxelles, B (témoignage sur le site internet ‘1 Toit 2 Ages’, 2017)

*****