<< I want to live in a world where wealth is measured by how much you share. >>

Sharif Abdullah

*****

Commons Josaphat     1/2

<< Overal in de stad komen mensen samen om te experimenteren met nieuwe manieren van samenleven. Voedselteams, cohousingprojecten, crèches in zelfbeheer, de community land trust, gemeenschappelijke stadstuinen, duurzame wijken, LETS-groepen, energiecoöperaties, groepen die nadenken en alternatieven uitwerken over uiteenlopende thema’s als waterbeheer, voedselproductie, geld, arbeid, of software.

Dit lijkt op het eerste zicht een vreemd allegaartje, maar we voelen aan dat er een verband is. Stilaan beginnen we die verbanden ook beter te begrijpen.

Het concept van de commons reikt ons daartoe een goede sleutel aan. Deze initiatieven ontwikkelen zich naast de markt. Ze leggen de nadruk eerder op gebruiken dan op bezitten, op collectieve eigendom eerder dan op individueel bezit. >>

Commons Josaphat, (uit: basistekst, geciteerd door Geert De Pauw, ‘Commons Josaphat: de stad op de schop’, in Tijdschrift Oikos nr.72, 2015)

*****

Commons Josaphat     2/2

<< Ze proberen behoedzaam om te gaan met de beperkte bronnen die de aarde ons biedt, eerder dan uit te gaan van ongebreidelde groei. Ze stellen grotere solidariteit in de plaats van verdere dualisering. >>

Ze steunen soms op de staat, maar ontwikkelen zich parallel, omdat ze veel belang hechten aan zelfbestuur. Daarbij gaan ze niet in tegen de politiek, maar ze werken er mee samen en verdiepen hem.

We zien de verbanden, we voelen het potentieel. We zien hoe de contouren van een nieuwe samenleving zich aftekenen. Voor zowat elk domein van het dagelijks leven werken er vandaag mensen aan concrete alternatieven.

Moesten we er nu eens in slagen om al die alternatieven met mekaar in verband te brengen? Zou dat ons gemeenschappelijk potentieel niet enorm versterken? >>

Commons Josaphat, (uit: basistekst, geciteerd door Geert De Pauw, ‘Commons Josaphat: de stad op de schop’, in Tijdschrift Oikos nr.72, 2015)

*****

<< De peer-to-peer economie is duurzamer, versterkt de sociale samenhang tussen mensen, en geeft het middenveld een nieuwe rol. Repair-cafés geven oude spullen een tweede leven. Dankzij autodeelnetwerken rijden er minder voertuigen in de stad.

Cohousing-initiatieven gaan spaarzaam om met beschikbare ruimte en bevorderen sociale contacten.

En het gaat verder dan materiële zaken. Ook kennis en technologie worden wereldwijd gedeeld. >>

Wouter Beke, politicus, CD&V (opiniestuk in De Morgen, 30 mei 2015)

*****

“We were basically studying the sharing economy and local economies and a lot of these new models emerging right now,” Provan told me.

“And we got excited about how co-living and forms of community living could be a really powerful way to both live more sustainably and have a more generative and socially focused environment.”

What made their approach different from that of other group houses, Provan says, was treating it as a business – a business based on sharing resources. For example, OpenDoor would develop its own Airbnb-esque Modern Nomad software as a platform to host guests and stress carsharing via RelayRides.

Most importantly, however, Provan and Standish saw OpenDoor as a business that facilitates other groups of like-minded people to connect and live together. >>

Samantha Larson, (uit ‘Hacker houses offer shared living for the young, green, and tech-obsessed’, in grist.org, 2014)

*****

<< De coöperatieve economie moet de inclusiegedachte incorporeren, maar ze moet dat doen vanuit een sterke positie in de economie, en niet door alleen actief te zijn in kleine, moeilijke niches.

Neem het voorbeeld van cohousing met pakweg tien gezinnen waarvan acht doorsnee en twee arme, de volgende generatie zal niet arm zijn. Breng integendeel tien arme gezinnen in cohousing en je hebt na drie maanden een getto. >>

Dirk Barrez, auteur, reportage- en documentairemaker (in zijn boek ‘Coöperaties. Hoe veroveren we de economie?’, 2014)

*****

<< [In] the first real year of crisis in Europe […] in countries like Greece, Spain or Portugal, thousands and thousands of families lost their houses. Spontaneously, the social network — first, families, and then, communities — started to reorganize for survival. Hundreds of small “communes” appeared […] in which everything that was obtained went into a common fund.

Nobody needed design or certify a sophisticated set of rules. While it was a precarious response to an emergency situation, the “naturalness” of the process is noteworthy. The model already was there, in the cultural inheritance and in the traditions of the working classes.

And that’s really the key: the community is, in point of fact, a sophisticated cultural construction.

 […] to understand the shared economy, to work together to manage the needs of all in a community economy, we don’t need great treaties or consultation with university technicians.

We just need to go back home. >>

David De Ugarte, Economist, technologist and entrepreneur, founder of the Cooperative Society of las Indias Electrónicas (in: P2P Foundation blog, 2015 ; vertaald uit het Spaans door Steve Herrick)

*****

<< Op de woningmarkt zien we vandaag al een tendens naar meer collectieve vormen van wonen.

Noodgedwongen, als een gevolg van de demografische groei en de grondschaarste.

Dat uit zich in de bouw van standaard-appartementen in de stad of jumbofermettes in het dorp. Ook dat zijn vormen van collectief wonen, maar met slechts geringe collectiviteitswinsten.

Dat is bouwen voor het snelle gewin. We zijn de rijkdom en de kwaliteiten van collectief wonen uit het oog verloren.

De uitdaging bestaat erin om kwaliteit te brengen in die evolutie naar meer collectieve woonvormen.>>

Michael Ryckewaert, docent VUB, onderzoeker Steunpunt Wonen (in ‘Ruimte’, Vakblad van de Vlaamse Vereniging voor ruimte en planning, 2014)

*****

<< In cohousing it’s common to share toys and bikes, and to pass around clothing for the children, helping to save money for the families.

My business partners and I have an office at Sunward for the Cohousing Development Company, and we make our copier available to other residents to use.

Instead of 40 lawnmowers, we have one lawn mower that the landscape team uses. We share equally the cost of buying trees and flowers, again saving money on our landscaping.

We also buy in bulk for community meals through a food co-op, so that meal costs are lower.

Plus, because we live in close proximity, there are ongoing opportunities to share ideas, e.g. the wonderful book you just read, the movie you saw last night, the new healthcare practitioner in town, a new restaurant, etc.>>

Nick Meima, resident and co-developer of ‘Sunward Cohousing’ , & Neshama Abraham Paiss,  cohousing coach, resident of ‘Nomad Cohousing’ (uit: Community is the Secret Ingredient of Sustainability: How Cohousing Neighborhoods Promote Sustainable Lives, 2002)

*****

<< Sharing Cities explores the potential in dense urban spaces for ‘deep sharing’ of goods, resources, services, talent and experience through the Internet […].

The models that the authors examine include

barter clubs, credit unions, cooperative land trusts and co-housing to online and other peer-to-peer networks and supper clubs.

As they point out, commercial services barely scratch the surface of what is possible in a true sharing economy. >>

<< In many cases […] overcoming conflicts between bottom-up and profit-driven sharing ventures demands reconfiguration of urban policy.

Two examples of this are participatory budgeting, in which citizens share responsibility for allocating resources, and shared land ownership, which emphasizes a public commons. >>

Duncan McLaren, Environmental Research and Consultancy, & Julian Agyeman, Professor Urban & Environmental Policy and Planning, Tufts Univ. (‘Sharing Cities: A Case for Truly Smart and Sustainable Cities’, 2016, review: Colin Ellard in ‘Nature’)

*****

<< Nieuwe woonvormen zijn proeftuinen voor maatschappelijke vernieuwing. Ze passen uitstekend bij de deeleconomie. […] Het idee hierachter is dat je niets hoeft te bezitten, zolang je er maar toegang toe hebt. In plaats van eigendom kies je voor lenen en delen.

De economische crisis is een van de redenen dat deze trend is ontstaan. […]  Een andere reden is dat we steeds bewuster omgaan met het milieu en producten willen recyclen […]

We evolueren naar een economie die het meer over ‘wij’ heeft dan over ‘ik’. Mensen en projecten willen de economie heroveren en de markt herstellen als een reële ontmoetingsplek […]

Lokale actie is het begin van verandering. Het basisidee is dat mensen meer samen willen doen en meer grip willen krijgen op wat rond hen gebeurt. >>

Peter Camp, auteur, organisatieadviseur (in: ‘Wonen in de 21ste eeuw. Naar een hedendaags Utopia’, 2016)

*****

<< Skillful communication is the key ingredient to a successful sharing arrangement. This means not just communicating information accurately, but also conveying it in a way that encourages others to listen openly and communicate honestly in turn. […]

When we integrate sharing into our lives, […] we need to communicate not just facts, but also topics that can be tough to talk about, like our values, feelings, needs, fears, and personal habits.

Sharing can be a simple transaction, meant to meet our material needs. More often, however, sharing arises from a deeper desire to create community. […]

If we want to understand others and be understood by them, we must say what we mean without triggering defensiveness in our listener. To the extent that we can achieve this, we will create durable and successful sharing relationships. >>

Janelle Orsi & Emily Doskow, juristen, auteurs (in: ‘The Sharing Solution – How to Save Money, Simplify Your Life & Build Community’, 2009)

*****

<< If people living in an area cannot trade among themselves without using money issued by outsiders, their local economy will always be at the mercy of events elsewhere.

The first step for any community aiming to become more self-reliant is therefore to establish its own currency system. >>

Richard Douthwaite, econoom

*****

<< on remarque que les cohabitats contribuent à l’animation de leur quartier et ainsi à l’amélioration du cadre de vie et au  renforcement du tissu économique local. […]

On constate que les dynamiques de quartier créées par l’autopromotion peuvent raccourcir les circuits de consommation et contribuer au développement local des territoires. […]

Les commerces de proximité (alimentation, professions libérales, culture, café associatif, ateliers), les services à la personne (secteur porteur d’emploi salarié et de possibilités de réinsertion), les coopératives de production (artisanat, agriculture) peuvent trouver dans les autopromoteurs à la fois des clients et des partenaires. […] Les autopromoteurs, portés sur la recherche de synergies et l’apprentissage multifonctionnel, peuvent modifier l’économie locale de leurs territoires. >>

Maury Julien, Fondateur de la société COAB, réseau social de l’habitat participatif (in : ‘L’insertion de l’autopromotion collective dans les politiques de l’habitat’,  Mémoire de Master 2, Maîtrise d’Ouvrage et Programmation Urbaine, Université Paris Est, 2010)

*****

<< We [moeten] de economie organiseren als een grote bibliotheek. Alle boeken zijn voor iedereen toegankelijk, zonder dat je die moet aankopen. […]

Natuurlijk [kun je dit idee ook vertalen naar woningen]. Wanneer ik een gebouw ontwerp, weet ik op voorhand dat de hele tent tijdelijk is. Waarom zou ik dan al die stalen balken aankopen en er eigenaar van worden? In plaats daarvan leen ik die voor dertig jaar van een staalproducent.

Het uitgangspunt is dat we de economie zodanig organiseren dat iedereen recht krijgt op alles, zonder dat je het hebt. Een woningcoöperatie is dan niets anders dan een dienstverlener voor het recht op wonen. Ook grond zie ik als een dienst en moet voor mij eigendom blijven van de gemeenschap. Maar zolang jouw huis erop staat, wordt de grond tijdelijk aan jou toegewezen om te beheren. >>

Thomas Rau, ondernemer, architect, innovator, auteur van ‘Material Matters’ (uit: ‘Ik pleit voor het einde van bezit’, interview door Leen Grevendonck in ‘Visie’, 2018)

*****

<< The shared economy. It’s a term that’s thrown around a lot these days, but what does it really mean in your daily life?

At WindSong, we lend and share many things. When I went to a friend’s wedding, I borrowed nice shoes from one neighbor and a scarf and jewellery from another. At WindSong, you don’t need camping equipment. Or ski pants. Or a mini muffin tin. These are easy to borrow from your neighbours or the common kitchen.

We own one lawnmower for the whole community. […] You can borrow a car to take kids to school, pick up groceries or drive someone to the airport. I share an upright freezer with my girlfriend.

Our ever popular “free table” in our main square is full of clothing, books, toys, kitchenware, storage boxes, art, and unique gifts. […] One of my neighbours told me that he gets his family Christmas gifts from the free table! I share one of the many vegetable garden plots in our large backyard, and I get great advice from experienced gardeners. Young families share childcare. Seniors share laughs in a weekly group.

Using fewer resources is good for all of us. >>

Maureen Butler, resident of Windsong Cohousing, CA (in: ‘Sharing Resources, Saving Money‘, Windsong blog, 2017)

*****

<< We are increasingly seeing an internal economy develop at EVI [EcoVillage at Ithaca] — one that is partially money based and partially based on barter. Not only that, but the money that comes into the village has a multiplier effect inside the community as it travels “around the block.”

For instance when Jared started a new business in computer ergonomics, he hired Megan to create his logo and business cards, Jim to create his website, and Steve to set up his database. Once Jared was up and running, he gave Krishna (a science writer) a free consultation when he complained of eyestrain. Krishna, in turn, traded at least an equivalent amount of time reviewing the manuscript for this book. Later on Mike, a software engineer who typically spends eight hours a day at the computer, hired Jared to do a consultation for him. And some of the money from Mike’s consultation went to help pay for our family’s CSA share at West Haven Farm [part of EVI]. Having the money that is made here stay here is an added benefit of living in a close-knit community. >>

Liz Walker, grass root organizer, author, co-founder,co-director and resident of EcoVillage at Ithaca, US (in: ‘Ecovillage at Ithaca, Pioneering a Sustainable Culture, 2005)

*****

<< Globalisering en de deeleconomie zorgen voor nieuwe vormen van werken, reizen, vrijetijdsbesteding en wonen. Daarbij zorgt specifiek in steden de blijvende groei van eenpersoonshuishoudens voor een andere woonvraag en noodzaak tot een ander woonaanbod.

Vooral starters op de arbeidsmarkt in de leeftijd van 25-35 jaar kunnen op de huidige woningmarkt weinig kanten op. Naast dat deze millennials geen woning kunnen kopen, willen zij dat vaak ook niet.

Ze willen als moderne nomads flexibel zijn qua woon- en werkplek en daarom eerst huren en (nog) niet kopen.

Door een gebrek aan doorstroming in de huursector en een tekort aan middeldure huur in de steden kunnen ze geen reguliere woning huren.

En daarom is er van een nood, een deugd gemaakt door woning te gaan delen, door samen te gaan wonen met andere nomads in een reguliere woning. Hierdoor kunnen ze de huurlasten, woningvoorzieningen en het woongenot delen. Zo creëren ze hun eigen woongemeenschap-community based living. >>

Mischa Rus, stichter Medici Living NL, projectontwikkelaar co-working / co-living (in: ‘Woningdelen en Co-living: het kan!’ 2017)

*****