<< The presence of multiple caregivers and role models within communities tends to relieve parents from being their children’s sole source of affection and authority.
Consequently, overly intense parent/child relationships are often diffused that may otherwise lead to hyperdependency on the one hand or to rebellion or even child abuse on the other. >>
<< In a sense, multiple parenting replaces the obligatory exchange of resources from parent to child, to more of a marketplace.
With a variety of adults sharing child care responsibilities, parents can choose to interact with children more often when they want to rather than when they have to, thus reducing burnout and enhancing the overall quality of parent-child relationships. >>
Daniel Greenberg (in: ‘Multiple Parenting in Community: The Advantages’)
*****
<< Een keer per jaar creëer ik mijn eigen “village” en breng ik een week door in de Ardense bossen met 4 andere moeders en onze 13 kinderen tussen 2 en 16. Die ene week maakt duidelijk waaraan het ons ontbreekt tijdens de rest van het jaar, wanneer we alleen ploeteren, rennen, kafferen, wassen, plassen, koken, troosten en verzoenen.
De vanzelfsprekendheid waarmee we voor elkaar en alle nageslacht zorgen, doet altijd verlangen naar meer. […]
Die ene week sterkt mij in het geloof dat veel ellende ons bespaard zou blijven in een “village”, waar zorg en steun geen dienstverlening zijn, maar evident, en gratis bovendien.
Daarvoor hoeven we niet terug naar de verstikkende dorpscontext van de jaren vijftig […].
Wel hebben we nood aan een multigenerationele omgeving die opvoeden, zorgen en delen centraal zet; aan meer gemeenschap, niet per se van goederen, maar van bekommernis. >>
Bieke Purnelle, Directeur Kenniscentrum RoSa (In haar MO* column ‘Terug naar het dorp’, mei 2016)
*****
<< … what has posed the greatest challenge for me as a parent living in cohousing has been needing to agree with others who have different parenting styles.
Since we operate by consensus, everyone needs to be comfortable with the decision. This has been difficult when, for example, some people wanted to let the children jump off the furniture in the Common House and I had safety concerns. We also have different standards for when it’s OK to bring a sick child to a community meal.
Ultimately, we come to an agreement and, although sometimes uncomfortable, working through our conflicts has made us closer.
Plus, through our conversations I’ve learned useful ideas from the more experienced parents. >>
Neshama Abraham Paiss, (in: ‘Raising kids in community’ )
*****
<< Je hebt als ouder altijd wel iemand om mee te praten of ideeën uit te wisselen over de opvoeding.
Omdat er met zoveel mensen afspraken gemaakt moeten worden ga je ook veel bewuster stilstaan bij de opvoeding die je aan je kinderen wil geven, veel bewuster keuzes maken. Je gaat dus bewuster én consequenter opvoeden want je wordt er rechtstreeks op aangekeken door anderen.
Je bent gewoon verplicht om over de opvoeding te praten met je partner (en de medebewoners), wat in een doorsnee gezin zeker niet voor de hand ligt… >>
Gudrun Iserentant, Medewerkster Onderwijscentrum Brussel (in: eindwerk „Kinderen in woongemeenschap”)
*****
<< The courtyard has become a central focal point for the children. Usually if one child is outside playing, others are soon to follow.
I’ve appreciated the convenience of spontaneous playdates and the growing closeness of the children. And the courtyard is also a place where other residents spend time with our children.
While our two year old, Halonah, is social by nature , I notice that she warms up to new people faster than other children with whom she plays that don’t live in cohousing. >>
Neshama Abraham Paiss (in: ‘Raising kids in community’ )
*****
<< As Lila sheds the remains of her babyhood I have had to let her go, and because I live in cohousing I can do that much more fully than my suburban neighbors up the street can.
My child doesn’t have to play in the street, be confined alone to a fenced-in backyard or have me arrange play dates for her every day.
When she’s running with the tribe of 6- to 10-year-olds, I know that the other adults keep an eye on the pack if for no other reason than to shoo them out of gardens or coax them out of trees.
All in all, I feel blessed on most days to be raising my children in cohousing. It couldn’t be better for children, and happy children make for happy mamas.
In fact, the single moms here complain that their children spend more time running with the gang than they do at home. >>
Elaine Marshall Fawcett, cohousing bewoonster, US (In: It takes a village to raise a mother)
*****
<< C’est surtout au niveau des enfants que c’est le plus positif car ils n’ont pas une seule référence de parents. Ils peuvent comparer très vite. Ce n’est pas du tout comme le milieu scolaire où on ne connaît pas les parents. On se connaît tous, et les adultes ont des avis qui ne sont pas forcément concordants entre eux.
Et ça, pour les enfants, ça leur fait prendre conscience d’un certain nombre de choses. « Mon papa, c’est le meilleur, oui, mais machin il est pas mal aussi. Et il n’est pas d’accord avec papa ». Ça fait boum dans la petite tête. >>
habitant d’un habitat participatif (dans: ‘Abécédaire de l’habitat participatif’, Éco Habitat Groupé, 2014)
*****
<< I think we have richer spiritual lives. My kids have more rituals and traditions than they would living in a single-family home.
Traditional celebrations include an Easter egg hunt, Passover Seder, and pumpkin carving, but we also have coming of age ceremonies for teens and a waking up the trees procession for winter solstice.
These mark time and provide context for what it means to be a human being in relationship to others and the natural world. >>
Lewis, cohousing bewoner, US (in: Sarah Lozanova, ‘Raising Kids in Cohousing’)
*****
<< We hebben veel hierover gediscussieerd als groep. We hebben niet geprobeerd om tot één opvoedstijl te komen – dat lijkt mij ook onmogelijk.
Wel hebben we een aantal principes vastgelegd. Iedere vader of moeder mag de kinderen aanspreken op hun gedrag (ook als dat niet zijn / haar eigen kinderen zijn). Als ik bijvoorbeeld zie dat een ander kind iets uitspookt, dan wordt er verwacht dat ik het kind daarover aanspreek.
Soms stuit je wel op de verschillen in opvoedstijl. Het drinken van cola is zo’n punt. Sommige kinderen mogen van hun ouders geen cola drinken, anderen weer wel. De kinderen gaan hier eigenlijk heel gemakkelijk mee om […]
Ik denk dat het in een cohousing extra belangrijk is om respect te hebben voor andere meningen, visies en opvoedstijlen. Soms lachen we natuurlijk wel een keer om alle verschillen, maar respect hiervoor is dè basis van samenleven. Als je dat niet kunt opbrengen, dan is een cohousing niets voor jou. >>
Koenraad De pauw , bewoner Cohousing Vinderhoute (in: ‘Onze kinderen zijn soms beter georganiseerd dan wij’, Samenhuizen vzw blog, 2016)
*****
<< Another reason I’m drawn to cohousing has to do with kids. We’ve always said that someday we’ll have kids, but we’re just not ready yet. Well, “someday” doesn’t seem so far away anymore, and the idea of being a mother is thrilling and terrifying all at once.
To be able to raise kids in a communal setting, to have an extended family […], to be surrounded by support and experience, to have our children interact with people of all ages, to have fun out the front door; all that seems like an amazing opportunity.
I’ve often felt that our current society is really lacking a strong sense of community, and thinking about having kids just highlights it for me. I think cohousing offers an appealing solution. >>
Matt & Claire, living in Ashland Cohousing Community
*****
<< Door verschillende gezondheidsproblemen kon ik niet meer gaan werken en zat ik aan huis gekluisterd. Als alleenstaande moeder beperkte dat tot voor kort mijn sociale leven heel erg. Toen ik van het cohousingproject Vinderhoute hoorde, gaf ik me op als kandidaat. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn autistische zoon van zestien.
Ik maakte me zorgen over een degelijke en betaalbare woning voor hem later. Wat als ik niet meer voor hem kan zorgen? […]
Ik heb nog geen seconde mijn geloof in dit prachtige project verloren. Hier heb ik weer mensen om me heen. Mensen die er oprecht voor elkaar zijn.
Omdat we allemaal een gelijkaardige sociale mentaliteit hebben en het fijn vinden om te delen. Ik deel ook mijn auto. En ook de kinderen delen hun spullen. De fietsjes zijn van iedereen, net als de boeken, cd’s en dvd’s. Ze spelen samen in het paviljoen of crossen rond met de fietsjes op het plein buiten. >>
Kiki, bewoonster van cohousing Vinderhoute (in: VW-magazine, 2013)
*****
<< De helft van de bewoners in cohousing Kilen [DK] zijn kinderen!
Het is soms moeilijk om de juiste balans te vinden tussen plezier en lawaai. Er is consensus dat elke volwassene elk kind tot de orde mag roepen en zelfs straffen. Er wordt de kinderen van jongs af aan geleerd dat ze respect moeten hebben en dat ze net zo goed verantwoordelijk zijn voor een aangename sfeer in de groep.
Ook vriendjes van kinderen zijn welkom. Die voelen ‘Kilen’ niet aan als heel speciaal. 20 jaar geleden wel, maar nu woont 20% van de kinderen in die buurt al in een cohousing en het concept is dus niet vreemd meer.
Tieners hebben het soms iets lastiger omdat er steeds 20 volwassenen in de buurt zijn (terwijl 2 ouders al meer dan genoeg is voor een 16-jarige).
Vanaf 12 jaar worden kinderen betrokken bij het eten maken en de afwas. >>
Samenhuizen vzw (uit: ‘Reisverslag Cohousing Denemarken, 2013)
*****
<< Deze zomer merkte ik op een avond dat mijn dochtertje een verband had aan haar elleboog. Ze was gaan spelen aan de andere uithoek van onze gemeenschap, toen ze viel. Een buur hoorde haar wenen, troostte haar, waste haar en legde een verbandje voor de schrammen, gaf haar een koekje en fruitsap en stuurde haar naar huis, helemaal opgeknapt.
Het is pas veel later die dag dat ik er wat van merkte. Mijn buur had precies gereageerd zoals ik ook zou hebben gedaan. >>
Cohousing bewoner (in: ‘Why we live in Cohousing’, The Cohousing Journal, vertaald door Luk Jonckheere, 2007)
*****
<< Raising children in community offers substantial benefits for parents.
At Sunward, several families are home-schooling their children and get together regularly so their children can socialize together. We also have a preschool in one of our homes. And at Great Oak, one of the future residents, who is an educator, is also planning to have a preschool in her home.
Parents in cohousing often take turns watching each other’s children and sometimes non-parents also get involved to help out. Parents find that it’s a huge advantage to have “built-in” playmates so they don’t need to drive somewhere or make numerous phone calls to coordinate ‘play dates’, these happen spontaneously in our neighborhood.
The relaxed environment and central courtyard make spontaneous socializing easy for both the children and the adults. >>
Nick Meima, founding member, resident & co-developer of the Sunward Cohousing Community, US (in: ‘Community is the Secret Ingredient of Sustainability: How Cohousing Neighborhoods Promote Sustainable Lives’ by Nick Meima with Neshama Abraham Paiss, 2002)
*****
<< In de huidige samenstelling valt direct het multigenerationele karakter van [de Deense cohousing] Regnbuen op. Geluidsoverlast van kinderen, vooral tijdens het eten of als ze ’s avonds laat op het veld buiten spelen, is een onderwerp van discussie.
Maar de vertegenwoordiging van de verschillende generaties is voor ieder van hen vooral een zegen. “Ik heb zelf geen kinderen, maar hier krijg ik de kans grootmoeder te zijn. Ik hou van al dat leven om me heen,” vertelt de oudere generatie.
Een alleenstaande moeder vertelt: “Ik ben hier voor mijn kinderen gekomen. Ik had gelezen dat de toekomst van je kinderen sterk afhangt van de mensen die hun jeugd hebben gekleurd. Ik wilde hun wereld verbreden.”
En voor de moeder zelf? “Het is zo’n verademing niet alles alleen te hoeven doen. In de stad kwam ik totaal niet aan mezelf toe. Hier kan ik koffie gaan drinken bij de buren zonder een oppas te hoeven regelen.” >>
Samenhuizen vzw (in ‘Verslag Reis Denemarken’ 2015)
*****
<< If cohousing is of great help for the parents, kids like it too. […] the cohousing environment offers them large spaces in the common areas as well as a big community of children and teenagers to play with.
Maja, a teenager from Trudeslund puts it clearly that ‘‘there are always people around you. You have a lot of neighbours. You can’t go to school without seeing 1, 2 or 3 persons you know. That’s the best thing. And you know everybody here.We know each others’’ […]
Bjorn explains that ‘‘a whole bunch of adults, that had grown up their childhood at this place, had a speech where they told what was the best part of growing up here. Many of them talked about the corridors and how they just grab their mattress at home and went over to which ever friend they wanted to sleep over with’’ >>
Matthieu Lietaert, cohousing activist, co-founder & resident of cohousing ‘L’Echappée’, B (in: ‘Cohousing’s relevance to degrowth theories’, Journal of Cleaner Production, 2009)
*****
<< Cohousing [is] een schitterende plek voor kinderen om op te groeien, een plek om vele volwassenen te leren kennen, elk met hun talenten, kennis en warme genegenheid. De buren omgeven de kinderen met hun zorgzaamheid en oplettendheid. Bij de ene kan je leren hoe een moestuin wordt verzorgd, bij de andere hoe je knuffelbeesten naait, of een website bouwt of gitaar speelt, bij nog anderen kan je naar verhaaltjes luisteren of schaak spelen of Duitse kerstkoekjes proeven, enzovoorts …
Natuurlijk is Cohousing een plek waar je als kind kan spelen met andere kindjes, in de speeltuin, in de kinderspeelkamer of in de grote tuin. Voor de peutertjes wordt de binnenkoer een mooi afgemaakt universum om te ontdekken. Kortom, cohousing is zalig voor kinderen.
En is zalig voor grote mensen. Zij kunnen genieten van de kinderweelde. Maar ook zij leren van elkaar en hebben deugd van elkanders gezelschap. Terwijl de kinderen in groep begeleid van de school komen, na school worden opgevangen en zo nodig ’s avonds door een babysit worden in bed gestoken. Om te dromen van gisteren, vandaag en morgen. >>
Luk Jonckheere, voortrekker ‘Samenhuizen vzw’, bewoner cohousing ‘La Grande Cense’, Clabecq, B (uit: ‘Cohousing, zalig voor kinderen’, bouwblog van Cohousing La Grande Cense, 2008)
*****
<< Jour d’anniversaire au Bois del Terre. Odile a 5 ans ! […] 15 copains sont venus faire la fête. Martine, notre voisine, a récupéré du matériel déclassé à son boulot : hop, 2 tables et 5 chaises d’enfant. Et en faisant le tour des maisons ce matin, nous avons récolté toutes les chaises et tables nécessaires à la petite fête.
Dans la foulée, Jacques et Anne France ont prêté du matériel décoratif. Le parrain d’Odile est parti en Inde avec sa petite famille et nous a laissé en dépôt un super buffet de bar et des parasols. Le beau cochon sur le bar est arrivé par la donnerie du coin. A gauche, sur le mur, une superbe affiche d’Olivier Cravatte pour illustrer La Fête des Voisins.
Et puis ce bâtiment [espace partagé pour fêtes, réunions, …], sans les forces, les moyens et les motivations conjuguées de nos six familles, il n’aurait jamais vu le jour.
Bon anniversaire Odile ! >>
Les habitants de l’habitat groupé ‘Bois del Terre’, Ottignies, B (dans : ‘MagicKingdom !‘, sur le blog de Bois del Terre, 2008)
*****
<< Ik had tamelijk jong al kinderen en voelde me heel erg geïsoleerd, ik had het gevoel niet te weten wat te doen of hoe voor mijn kindjes te zorgen … en ik had niet veel mensen om daarover te praten.
Ik ben heel blij de verantwoordelijkheid en beslissingen rond de kinderen in de gemeenschap te delen met andere mensen. Ik kan tegen om het even wie hier gaan zeggen : “ik heb geloof ik een probleem met de kinderen ik weet echt niet hoe het aan te pakken. Heb jij een idee?”. En dikwijls antwoorden zij dan : “O ja, ik heb dit ook meegemaakt en toen heb ik dat geprobeerd en het hielp”. Alleen al de ervaringen te kunnen delen van het samen kinderen groot te brengen is heel waardevol. >>
Cohousing bewoner, US (in : ‘Cohousing : de Voordelen van Meer-ouderschap’, vrije vertaling door Luk Jonckheered van het artikel ‘Multiple Parenting in Community : The Advantages’ van Daniel Greenberg, ‘Fellowship for Intentional Community’, 2000)
*****
<< “Nous nous organisons ensemble pour accompagner les enfants à droite et à gauche. Nous avons même une voiture partagée qui ne sert qu’à ça. On s’entraide aussi pour les gardes. L’une des personnes retraitées peut s’en occuper en cas de maladie … C’est vraiment confortable.”
Habitués à vivre ensemble, les enfants se hèlent d’un balcon à l’autre, se retrouvent dans le jardin, créent des petits groupes en fonction des âges, affinités et envies du moment.
“Quand on sent qu’il y a des tensions, on suggère un conseil d’enfants, au cours duquel ils se débrouillent en général très bien pour régler leurs conflits. L’adulte présent n’intervient presque pas.” >>
Habitants de l’habitat groupé des Petits moulins, France (par Nolwenn Weiler & Audrey Guiller, dans : ‘Oasis : un nouveau mode de vie : autonomie, partage et convivialité’, Kaizen, hors-série, en collaboration avec Colibris, 2015)
*****
<< De kinderen hier hebben besloten dat zij de nieuwe speeltuin zouden ontwerpen, en ze zijn al duchtig aan het plannen geweest. Een tijdje terug hebben ze ons gevraagd hen te helpen bij de organisatie van hun vergaderingen, wat niet zo simpel is voor een groep met een maximum aandachtscapaciteit van 15 minuten en een gemiddelde leeftijd van 5 jaar. Ze lieten ons ook weten dat ze zelf het geld willen bijeenbrengen om meer controle te houden over de keuze van de uitrusting. >>
Cohousing bewoner (in: ‘Why we live in Cohousing’, The Cohousing Journal, vertaald door Luk Jonckheere, 2007)
*****
<< Living in cohousing is amazing for children […]. My kids enjoy playing with children of all ages. They play outside so much more. Before we moved here, I had a hard time getting them to go outside because there weren’t other kids outside. The first couple years we lived here, I had trouble getting them to come inside!
I’ve been thinking about how my children have to share a yard […]. If you were in a typical community, you would invite other children to come into your yard. If your children weren’t getting along, you wouldn’t invite those kids to come over and play. In a cohousing community, they have to work things out. It was frustrating in the beginning, but our whole family has experienced incredible growth.>>
Forrest Espinoza, living in Troy Gardens cohousing, US (in: ‘Raising Kids in Cohousing Communities’, by Sarah Lozanova, blogger for Mother Earth Living, 2012)
*****
<< Pour les parents, c’était compliqué d’être confrontés en permanence à d’autres façons d’éduquer les enfants. Parce que du coup, les autres enfants pouvaient dire « Ah oui mais chez J… ils ont le droit de se coucher à dix heures, pourquoi pas nous ? ». C’est le genre de conflit qu’on peut avoir avec ses enfants quand on est en vacances avec d’autres familles. Mais ici c’était au quotidien. >>
habitant d’un habitat participatif, F (dans: ‘Abécédaire de l’habitat participatif’, Éco Habitat Groupé, 2014)
*****
<< What Community Does for Our Kids […]
One of the most powerful ways it’s helped us is in expanding my daughter’s pool of adults to learn from. After receiving a hand-carved spoon from a community member as a gift, Cole decided she wanted to learn to carve wood. She asked me the man’s number, called him up, told him she wanted to take wood-carving lessons from him, checked with me about her schedule, and made plans on the spot. The next week she came home with a butter knife she had carved and sanded herself.
Another benefit of living closely with like-minded adults is that I know I can trust the people Cole hangs out with to hear and respect her, and also to model for her appropriate ways of behaving with others. >>
Alyson Ewald, living in Dancing Rabbit Ecovillage, USA (in: ‘Raising Superheroes’, Communities Magazine, 2013)
*****
Samenhuizen citaten 